-
The Conjuring: Last Rites
Από: Maria Cinetta
Παρ’ ότι η πλοκή ήταν σε γενικές γραμμές καλή, εξελισσόταν πολύ αργά, σε σημείο να γίνεται βαρετή η ταινία. Όχι τόσο τρομακτική όσο οι προηγούμενες και σίγουρα δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες για ένα δυνατό κλείσιμο, μιας από τις πιο γνωστές -αν όχι η πιο γνωστή- σειράς θρίλερ.

-
Vampire Diaries
Από: Maria Cinetta
Δεν την έχω τελειώσει ακόμη αλλά δεν γίνεται να μη γράψω για το Vampire Diaries που ήρθε στο Νetflix, και δεν άργησε να μπει στα Τop 10 της Ελλάδας. Ο λόγος? Όχι ότι είναι κανένα αριστούργημα, αλλά ακολουθεί το γνωστό τρίπτυχο που κυριάρχησε από τα μέσα 2000 μέχρι τέλη 2010: εφηβικό δράμα, υπερφυσικά στοιχεία (όπως βρικόλακες) και μυστήριο. Έχει αυτό το νοσταλγικό vibe που σου δίνει μια, comforting αίσθηση, σαν κάτι παλιό – γνώριμο που θέλεις να ξαναδείς

-
Fantastic Four: First Steps
Από: Konstantinos N.
Ανυπομονούσα γι’ αυτή την ταινία, αλλά τελικά έμεινα μοιρασμένα ενθουσιασμένος. Οπτικά είναι πανέμορφη, με φοβερή ρετρό αισθητική και εξαιρετική φωτογραφία. Ξεχώρισα τον Γκαλάκτους του Ραλφ Ίνεσον και τον Johnny Storm του Τζόζεφ Κουίν, ενώ και η Βανέσα Κίρμπι ήταν πολύ καλή. Το σενάριο όμως δεν απογειώνεται. Η απειλή του Γκαλάκτους δεν πείθει, η πλοκή βιάζεται στο τέλος και οι διάλογοι δεν έχουν συναίσθημα. Η χημεία των τεσσάρων βασικών χαρακτήρων —ειδικά του κεντρικού ζευγαριού— ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ ο Πέδρο Πασκάλ δεν με κέρδισε ως Ριντ Ρίτσαρντς. Ακόμη και στα εφέ υπήρχαν σκαμπανεβάσματα, με κάποιες σκηνές να μοιάζουν μισοτελειωμένες. Ωραία ιδέα, αλλά όχι τόσο δυνατή εκτέλεση.

-
Fantastic Four: First Steps
Από: Marios
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω… μόλις τελείωσε η ταινία και απλά κάθομαι αποσβολωμένος. Ήταν όλα τόσο καλοφτιαγμένα — τα εφέ, το CGI, τα σκηνικά… αλλά πάνω απ’ όλα, το δέσιμο των χαρακτήρων. Ένιωθες ότι παρακολουθείς μια αληθινή ομάδα, όχι απλώς τέσσερις υπερήρωες που μοιράζονται την οθόνη. Οι ερμηνείες ήταν πέρα από κάθε προσδοκία — ένιωσα ότι ήμουν μαζί τους, μέρος της οικογένειας. Κι αυτό το score; Ανεβάζει τη σκηνή σε άλλο επίπεδο.
Ειλικρινά, αν έχεις σκεφτεί έστω και λίγο να το δεις, πήγαινε τώρα, και πήγαινε IMAX. Αξίζει κάθε δευτερόλεπτο.
Για μένα, αυτό είναι το ξεκίνημα που χρειαζόταν η Phase 6.
-
Superman
Από: Τζίμης DC
Όσοι κράζουν χωρίς να ‘χουν διαβάσει ούτε μισό κόμικ, «άντε γεια». Ο Σούπερμαν του Γκαν είναι ο πιο πιστός που έχουμε δει εδώ και χρόνια — γεμάτος ελπίδα, ιδανικά και καρδιά. Ούτε μιζέρια, ούτε ψευτο-βαθυστόχαστο σκοτάδι. Classic Superman, τέλος. Sorry, not sorry, Snydermonkeys.

-
Superman
Από: Anastasis Sol
Περίμενα χρόνια για να δω έναν Superman που θα σταθεί αντάξιος του θρύλου — κι ενώ η νέα ταινία ξεκινά με ελπίδα, κάπου στην πορεία χάνεται ο πυρήνας του ήρωα. Ο Τζέιμς Γκαν φέρνει έναν Καλό Σούπερμαν, αλλά στην αγωνία του να του δημιουργήσει εμπόδια, τον μικραίνει. Τον ρίχνει σε σκηνές που τον κάνουν να φαίνεται αδύναμος, ακόμα και… γραφικός. Δεν είναι πως λείπουν οι καλές στιγμές — η φωτογραφία, η ατμόσφαιρα, ο Κόρενσγουετ που «το ’χει» — αλλά το φιλμ μοιάζει να ντρέπεται για το μεγαλείο του ήρωα που αφηγείται. Αντί να μας κάνει να κοιτάμε ψηλά, μας καθηλώνει στο έδαφος. Και αυτό, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι Superman.

-
Sandman
Από: Sandy
Ξεκίνησα Sandman από την αρχή, ξανά, για να μπω σωστά στη 2η σεζόν. Και τις δύο τις είδα χωρίς να πάρω ανάσα. Όσο κι αν στην αρχή με ξένισαν κάποιες αποκλίσεις από το graphic novel (ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι οι fans κουβαλάμε λίγο… κόλλημα), όσο προχωρούσε η σειρά καταλάβαινα ότι η ουσία ήταν εκεί. Το πνεύμα του Sandman—αυτή η σκοτεινή, ποιητική μελαγχολία—ήταν ζωντανό σε κάθε σκηνή. Και αυτό είναι σπάνιο. Ελάχιστες φορές ένα αγαπημένο σύμπαν αποδίδεται τόσο όμορφα. Είναι μεγάλο κρίμα που ακυρώθηκε. Ήταν ό,τι πιο κοντά έχουμε δει σε πραγματική μεταφορά έργου του Γκέιμαν με ψυχή. Και αυτό δεν το λέω συχνά. (βλέπε American Gods…)

-
Superman
Από: Anna L.
Δεν ήταν απλώς μια καλή ταινία. Ο Superman μάς θύμισε γιατί αγαπάμε αυτόν τον ήρωα: γιατί συμβολίζει την ελπίδα — όχι την εύκολη, γλυκανάλατη συγκίνηση, αλλά τη βαθιά, αυθεντική πίστη στο καλό. Στην καλοσύνη που επιμένει, στο δίκαιο που δεν παραιτείται, στη δύναμη που στέκεται δίπλα στους αδύναμους. Σε έναν κόσμο που το κυνικό είναι μόδα, αυτή η ταινία τόλμησε να πιστέψει. Και για αυτό αξίζει κάθε #hopecore που τη συνοδεύει.

-
Mindhunter
Από: Maria ST
Αν υπήρχε δικαιοσύνη στο τηλεοπτικό σύμπαν, το Mindhunter θα είχε ήδη πέντε σεζόν. Αντί γι’ αυτό, το Netflix το σταμάτησε νωρίς, αφήνοντάς μας με μια από τις πιο πικρές διακοπές στην ιστορία της πλατφόρμας.

-
Ο Διάβολος φοράει Prada 2
Από: Anneta
That perfect bitch is back, bitches. Πάμε λίγο, έτσι, για να ξανανιώσουμε 20 χρονών

