Sandman

Από: Sandy

Ξεκίνησα Sandman από την αρχή, ξανά, για να μπω σωστά στη 2η σεζόν. Και τις δύο τις είδα χωρίς να πάρω ανάσα. Όσο κι αν στην αρχή με ξένισαν κάποιες αποκλίσεις από το graphic novel (ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι οι fans κουβαλάμε λίγο… κόλλημα), όσο προχωρούσε η σειρά καταλάβαινα ότι η ουσία ήταν εκεί. Το πνεύμα του Sandman—αυτή η σκοτεινή, ποιητική μελαγχολία—ήταν ζωντανό σε κάθε σκηνή. Και αυτό είναι σπάνιο. Ελάχιστες φορές ένα αγαπημένο σύμπαν αποδίδεται τόσο όμορφα. Είναι μεγάλο κρίμα που ακυρώθηκε. Ήταν ό,τι πιο κοντά έχουμε δει σε πραγματική μεταφορά έργου του Γκέιμαν με ψυχή. Και αυτό δεν το λέω συχνά. (βλέπε American Gods…)