Όλα πήραν το δρόμο τους για μένα κάπου στη σκηνή με τα παπούτσια. Περίπου στα μισά της τρίτης σεζόν του And Just Like That, ξετυλίγεται ένα μοντάζ υποδημάτων – μια επίδειξη σαν από πασαρέλα, επιδεικτική και εξωφρενικά μακρόσυρτη. Η Κάρι έχει κατηγορηθεί από τον ένοικο του κάτω διαμερίσματος ότι περπατάει πολύ δυνατά πάνω από το κρεβάτι του. Σαν απάντηση, μια παρέλαση από πέδιλα, μπότες και μυτερές γόβες περνά μπρος-πίσω πάνω σε ένα ακριβό ξύλινο πάτωμα. Καθώς έβλεπα αυτή την παρέλαση στιλέτο, άρχισα να υποψιάζομαι ότι το στόρι στήθηκε απλώς και μόνο για να δικαιολογήσει την προβολή των παπουτσιών. Και τότε συνειδητοποίησα ότι – ακόμα κι αν ισχύει – δεν με πειράζει καθόλου. Γιατί το And Just Like That έχει πλέον βρει τα πατήματά του.
Χρειάστηκε χρόνος για να φτάσει ως εδώ, αλλά τελικά το σπιν-οφ του Sex and the City μοιάζει άνετο μέσα στο δικό του δέρμα. Αν οι δύο πρώτες σεζόν έγιναν δεκτές με συμπάθεια αλλά ήταν κατά τόπους αμήχανες απόπειρες να προσαρμοστούν οι ηρωίδες στον σύγχρονο κόσμο, η φετινή σεζόν μοιάζει με λύσιμο της ζώνης μετά από ένα μεγάλο γεύμα. Οι πρωταγωνίστριες δεν προσπαθούν πια να είναι κάτι άλλο πέρα από αυτό που είναι: απίστευτα πλούσιες Νεοϋορκέζες στα 50 τους, των οποίων τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι το πώς θα βρουν χρόνο να βγουν για κοκτέιλ με τις φίλες τους. Οι βασικές συναισθηματικές έγνοιες – έρωτας, δουλειά, οικογένεια – είναι παρούσες, αλλά λειτουργούν σαν υπόκρουση. Τα όποια αγκάθια έχουν λειανθεί από τον πλούτο.
Η Κάρι, έχοντας πουλήσει το εμβληματικό εργένικο διαμέρισμά της, ζει πλέον σε ένα τεράστιο, ελάχιστα επιπλωμένο σπίτι στο Gramercy Park. Είναι ακόμα με τον Έινταν, αλλά εκείνος ζει στη Βιρτζίνια με τον προβληματικό έφηβο γιο του – μία σχέση εξ αποστάσεως, με έμφαση στην απόσταση. Η Σάρλοτ είναι ακόμα παντρεμένη και μητέρα δύο εφήβων, με επιτυχημένη καριέρα ως ντίλερ τέχνης – αν και νωρίς στη σεζόν, ο σκύλος της “ακυρώνεται” από τα social. Η Λίζα προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα ντοκιμαντέρ για πρωτοπόρες μαύρες γυναίκες, αλλά το άγχος της την κάνει να μιλάει στον ύπνο της, οπότε ο άντρας της κοιμάται στον ξενώνα. Η Σίμα – ένα όχι και τόσο πειστικό υποκατάστατο της Σαμάνθα – παλεύει να αποδείξει την αξία της στη δουλειά. Και η Μιράντα… βγαίνει ραντεβού, ψάχνει σπίτι και είναι και δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων – με αυτή τη σειρά προτεραιότητας.
Το And Just Like That απαιτεί μια απόφαση από τον θεατή: πώς θα το καταναλώσει. Μπορείς να το παρακολουθείς βλέποντας τις νεο-νερωναϊκές του διαστάσεις, ολοζώντανες και καταγέλαστες. Να το κατηγορήσεις ως φαντασίωση με φωτάκια νέον, που τραγουδάει γλυκανάλατα όσο η Αμερική του Τραμπ καίγεται. Οι υπαρξιακές αγωνίες της Κάρι περιστρέφονται γύρω από το αν θα αγοράσει ένα τραπέζι των 7.000 δολαρίων, ώστε να αρχίσει να επιπλώνει το καινούργιο της αρχοντικό. Η σειρά ειρωνεύεται τουρίστες, τη ζωή στην επαρχία, ρούχα που κοστίζουν λιγότερο από ένα νοίκι στο Upper East Side.
Κι όμως, εγώ βρίσκω τον εαυτό μου να βυθίζεται μέσα στο And Just Like That σαν να είναι φτιαγμένο από μαρσμέλοου και σύννεφο. Είναι αστείο, τρυφερό, και αρκετά αυτοσαρκαστικό για να ξεφεύγει οριακά από την καρικατούρα. Ο Τσε, πρώην σύντροφος της Μιράντα, έχει εξαφανιστεί από τη σειρά – δεν αναφέρεται καν στα πρώτα έξι επεισόδια. Ο χαρακτήρας του ήταν μια απέλπιδα προσπάθεια εκσυγχρονισμού, και με την απουσία του η σειρά μοιάζει να χαλαρώνει. Υπάρχει πια μια διάχυτη αποδοχή ότι αυτές οι γυναίκες ανήκουν στον σπάνιο κόσμο της πλούσιας, μεσήλικης ελίτ του Μανχάταν. Το πιο δύσκολο πράγμα που κάνουν είναι να αναλύουν ατέρμονα το νόημα των emojis σε ένα μήνυμα.
Θα έπρεπε να είναι ανυπόφορο. Και κάποιες στιγμές είναι. Αλλά η αφοσίωση της σειράς στο όραμα της αδιάρρηκτης, παντοτινής φιλίας είναι αυτό που της δίνει ψυχή – κι αυτή η ψυχή είναι που συγχωρεί τα πιο χτυπητά σημεία κακογουστιάς. Οι περισσότεροι fans του Sex and the City παρακολουθούν τις ζωές των Κάρι, Σάρλοτ και Μιράντα από το 1998. Υπάρχει μια ιδιότυπη παρηγοριά στο να τις βλέπει κανείς – χωρίς τη Σαμάνθα πια – να κινούνται ακόμη ως ενότητα, 27 χρόνια αργότερα. Κάθε επεισόδιο κυλά ήρεμα, καθώς το ένα μικρό δράμα ακολουθεί το άλλο, με τόσο χαμηλό διακύβευμα που χρειάζεται να σκύψεις για να το δεις. Όλα είναι τόσο σταθερά, τόσο λειασμένα – όσο και τα μέτωπα των γυναικών της Upper East Side.
Δεν ξέρω πραγματικά αν είναι καλό ή όχι. Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα. Συνεχίζει να είναι γεμάτο με ατάκες τύπου Σαμάνθα, που – όπως και το μοντάζ παπουτσιών – μοιάζουν να έχουν προϋπάρξει της πλοκής. Λες και οι σεναριογράφοι ξεκινούν από την ατάκα και φτιάχνουν το επεισόδιο γύρω της. Αλλά αν στις δύο πρώτες σεζόν η συμπάθεια ήταν λίγο αναγκαστική, τώρα έρχεται πιο αυθόρμητα. Οι αγωνίες των ηρωίδων είναι τόσο ήπιες, τα προβλήματά τους τόσο ανάλαφρα, που η σειρά λειτουργεί σαν υπνωτικό κοκτέιλ θαλπωρής. Τα στιλέτο συνεχίζουν την πορεία τους – όπως πάντα.
Απάντηση