Το Adults, η νέα σειρά του FX που παρουσιάζεται εμμέσως ως το Friends ή το Girls της εποχής του TikTok και του location sharing, ανοίγει με μια υπερβολικά μελετημένη σκηνή συναισθηματικής συγχώνευσης πέντε νέων φίλων, στριμωγμένων στο μετρό της Νέας Υόρκης – προσωπικά αντικείμενα και εσωτερικές αναφορές εναλλάσσονται με ρυθμό meme. Μέσα σε ένα μόλις λεπτό, οι χαρακτήρες μιλούν σαν καρικατούρες του πώς νομίζουν οι «μεγάλοι» ότι μιλούν οι «νέοι»: καπνίζουν, είναι άφραγκοι, μιλούν με υπερέκθεση και δεν έχουν αρκετό ζεστό νερό για ντους.
Μέχρι να έρθει το πρώτο σοκ – ένας επιδειξίας στο βαγόνι. Η Issa (Amita Rao), η πιο εκκεντρική του γκρουπ, αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει με τρόπο που μόνο cringe μπορεί να χαρακτηριστεί: προσπαθεί να τον “νικήσει” με υπερβολική… συμμετοχή. «Αυτόν τον κόσμο θέλετε;!» ουρλιάζει. Και εκεί κάπου ξεκινά ο εσωτερικός αναστεναγμός του θεατή.
Το Adults, δημιουργία των πρώην σεναριογράφων του Tonight Show, Ben Kronengold και Rebecca Shaw, με executive producer τον Nick Kroll, κινείται συνεχώς πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο cringe comedy και στο καθαρό cringe – και πολύ συχνά την περνάει με φόρα προς τη λάθος πλευρά. Η σειρά ξεκινά με θόρυβο, παραπέμποντας σε “προχωρημένα” αστεία περί φεμινισμού, μόνο για να αποκαλύψει στην πορεία ένα σύμπαν που προσπαθεί απελπισμένα να πείσει πως είναι αυθεντικό, αλλά τελικά μοιάζει υπερπροσπαθημένο και κουραστικά επιτηδευμένο. Η αίσθηση είναι πως παρακολουθείς εκείνον τον φίλο που κάνει συνεχώς inside jokes, μόνο που δεν ήσουν παρών όταν δημιουργήθηκαν.
Κι όμως, η ανάγκη για μια καλή σειρά γύρω από την ταραχώδη αλλά μαγική δεκαετία των 20κάτι – ειδικά σε μια post-pandemic Νέα Υόρκη ή, πιο ρεαλιστικά, στο μακρινό Queens (ως… Τορόντο) – είναι υπαρκτή. Η παρέα των πέντε ζει στο πατρικό του Samir (Malik Elassal), ο οποίος είναι άνεργος και ανασφαλής. Η Billie (Lucy Freyer), η πιο «σοβαρή» του γκρουπ, εργάζεται σε ένα media company χωρίς ασφάλιση. Ο Anton (Owen Thiele), ο γκέι «ψυχή της παρέας», δεν έχει ιδέα τι δουλειά κάνει – συμμετέχει απλώς σε Zoom meetings μουρμουρίζοντας “uh-huh”, σαν meta αναφορά στον Chandler. Η Issa μοιάζει να βγάζει τα προς το ζην… ιδιοποιούμενη κοινωνικά κινήματα, ενώ ο Καναδός Paul Baker (Jack Innanen) – πάντα με ονοματεπώνυμο – είναι το καλόκαρδο, αλλά υπερενθουσιώδες κουτάβι της παρέας.
Μέσα σε σύντομα επεισόδια των 20 λεπτών, οι ήρωες παλεύουν με ειλικρινή αδεξιότητα και ενοχλητική υπερβολή. Πολλά αστεία είναι τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά – όπως το να αφήνεις τον κολλητό σου να ουρήσει ανάμεσα απ’ τα πόδια σου, ή η φαντασίωση πως έσπρωξαν τον θεραπευτή τους στην αυτοκτονία. Η Issa, ιδίως, φλερτάρει με τα όρια της παρωδίας: σαν μια Marnie από το Girls, με μηδενική ντροπή και σοσιαλιστικό background.
Η σειρά τσεκάρει όλα τα κουτάκια της εποχής: χρήση του Feeld (σεξουαλικά θετική εφαρμογή γνωριμιών), υπέρογκοι ιατρικοί λογαριασμοί, το αμίμητο «defund the police και όλα αυτά, αλλά…». Υπάρχουν όμως και ενδιαφέροντα περάσματα: ο Charlie Cox ως παλιός εραστής/καθηγητής της Billie και η Julia Fox σε μια ερμηνεία-καρικατούρα του εαυτού της. Όμως ακόμη και αυτά τα cameos χάνονται σε ένα σενάριο που συχνά θυμίζει υπερμαγειρεμένο δείπνο – όσο περισσότερο προσπαθεί να δείχνει φυσικό, τόσο πιο τεχνητό μοιάζει.
Και παρότι το Adults κερδίζει έδαφος στα επόμενα επεισόδια – με τους Elassal και Freyer να βρίσκουν ρυθμό και βάθος – η ζημιά έχει ήδη γίνει. Ο Thiele ξεχωρίζει με το χιούμορ του, αλλά οι υπόλοιποι πνίγονται μέσα σε ένα σενάριο που νομίζει ότι η έλλειψη ορίων ισοδυναμεί με αλήθεια.
Το Adults έχει τις στιγμές του, ιδίως όταν σταματά να προσπαθεί τόσο σκληρά. Το καλύτερο running gag είναι ένα απλό: όλοι αναφέρονται σε ταινίες που… δεν έχουν δει. Ένα αληθινά ειλικρινές σχόλιο για μια γενιά που φλερτάρει με την υπερπληροφόρηση και τον διαρκή κοινωνικό άγχος.
Ίσως, αν του δοθεί χρόνος, το Adults ωριμάσει – όπως και οι ήρωές του. Γιατί, όπως μαθαίνουν όλοι οι 20άρηδες, δεν χρειάζεται να προσπαθείς τόσο για να σε συμπαθήσουν. Αρκεί να είσαι αυθεντικός. Και αυτό, προς το παρόν, είναι το μόνο που η σειρά δεν καταφέρνει.
Αφήστε μια απάντηση