Σε μια εποχή που ο εργασιακός «μεσαίωνας» μεταφέρεται συχνά στη σκηνή για να αποκαλυφθεί η σκοτεινή του αλήθεια, η παράσταση INTERVIEW αποτελεί μια από τις πιο δυνατότερες και στοχαστικές σάτιρες της χρονιάς. Ο Σωτήρης Δουβρής, μέσα από έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και στην ωμή βία της εξουσίας, προσεγγίζει την παράσταση όχι απλώς ως ηθοποιός αλλά ως άνθρωπος που κουβαλά προσωπικά βιώματα. Η ταύτιση, όπως λέει ο ίδιος, δεν γίνεται μόνο με το κοινό — γίνεται πρώτα με τον εαυτό του.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο Σωτήρης Δουβρής μιλά για τον τρόπο που η παράσταση αγγίζει τις μνήμες όλων όσοι έχουν βρεθεί κάποτε σε μια συνέντευξη όπου «παίζεις» για να πείσεις. Αναφέρεται στα δικά του όρια, στο βάρος που αφήνει ο ρόλος κάθε βράδυ, αλλά και στις αποφορτίσεις που έρχονται στο σκοτάδι της σκηνής και στη ζεστασιά των συναδέλφων του. Παράλληλα, σχολιάζει το #MeToo, τη δύναμη που διαφθείρει στον χώρο των τεχνών και τους μηχανισμούς που συνεχίζουν να αναπαράγουν παλιές συμπεριφορές.
Την ίδια στιγμή, ο ηθοποιός ζει μια εντυπωσιακή αντίστιξη, συμμετέχοντας στην επιτυχημένη αστυνομική κωμωδία IQ160, όπου αναδεικνύει μια εντελώς διαφορετική πλευρά του. Με ωριμότητα και αυτογνωσία, ο Σωτήρης Δουβρής μιλά για την ανάγκη ισορροπίας ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι της δουλειάς του — και μοιράζεται τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια, που φέρνουν νέες επαναλήψεις και συνεργασίες.
– Το INTERVIEW είναι μία σάτιρα, μια γροθιά, θα λέγαμε, στον εργασιακό «μεσαίωνα» του σύγχρονου καπιταλισμού. Πόσο βλέπετε να ταυτίζεται το κοινό με τις συνθήκες που αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας σας σε αυτή τη… συνέντευξη;
ΣΔ: Ταύτιση νομίζω ότι υπάρχει με όλους τους χαρακτήρες, από την άποψη ότι όλοι έχουμε βρεθεί σε μία συνέντευξη όπου προσπαθούμε να πείσουμε κάποιον ότι είμαστε η καλύτερη επιλογή για τη συγκεκριμένη θέση εργασίας. Όλοι όσοι έχουμε περάσει από κάποιου είδους συνέντευξη έχουμε δείξει ένα πρόσωπο που δεν είναι ακριβώς το δικό μας, έχουμε προβάλει απόψεις που δεν είναι ακριβώς δικές μας, έχουμε πει πράγματα που δεν τα πιστεύουμε πραγματικά. Συνοψίζοντας, στις συνεντεύξεις δεν δείχνεις ποιος είσαι πραγματικά, προσπαθείς να δείξεις ότι είσαι αυτό που θέλουν. Νομίζω ότι πια και οι εταιρείες ξέρουν ότι θα προσλάβουν αυτόν που θα υποκριθεί καλύτερα.
– Πόσο εύκολο είναι να «φορέσετε» αυτόν τον ρόλο ενός ανθρώπου που κακοποιείται σε μια συνέντευξη και πόσο εύκολο είναι να αποφορτιστείτε από αυτό;
ΣΔ: Η αλήθεια είναι ότι δεν μου είναι καθόλου εύκολο. Είμαι άνθρωπος που αντιδρά έντονα στην καταπίεση. Αν σκεφτείς μάλιστα ότι το έργο είναι γραμμένο από εμάς μέσω διαδικασίας αυτοσχεδιασμών, καταλαβαίνεις ότι στην ουσία το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που προέκυψε περιλαμβάνει δικά μας βιώματα, πειραγμένα βέβαια θεατρικά. Στην ουσία δηλαδή, μαζί με τον ρόλο του 14, καταπιέζεται και ένα μέρος του εαυτού μου κατά τη διάρκεια της παράστασης. Η πρώτη αποφόρτιση έρχεται με το σκοτάδι του φινάλε, που ακούω το πολύ όμορφο μουσικό κομμάτι που παίζει στο σκοτάδι, πιάνω τα χέρια των συναδέλφων μου που με βοηθούν να σηκωθώ από το πάτωμα και ακούω το χειροκρότημα του κοινού. Η δεύτερη έρχεται πιο μετά, στο φουαγιέ με ένα ποτήρι κρασί!
Το κίνημα #Me_too βοήθησε πάρα πολύ στο να αναδειχτούν τα προβλήματα, να μπουν κάποιοι άνθρωποι στη φυλακή όπως έπρεπε και να αρχίσουμε να συζητάμε την ανάγκη κανονιστικών πλαισίων στη δουλειά μας. Η αλήθεια είναι όμως ότι, αφού πειστήκαμε για την αναγκαιότητα αυτών των πλαισίων, μείναμε σε αυτό.
Σωτήρης Δουβρής: Υπάρχουν κάστινγκ που θεωρούν ότι πρέπει να είναι πολύ πιεστικοί απέναντί σου
– Ως ηθοποιός έχετε υπάρξει ποτέ ή έχετε ακούσει για κάστινγκ με στοιχεία… INTERVIEW;
ΣΔ: Ναι και έχω υπάρξει και έχω ακούσει. Είναι αυτά τα κάστινγκ που θεωρούν ότι πρέπει να είναι πολύ πιεστικοί απέναντί σου, που θέλουν στην ουσία να δουν το σκηνικό αποτέλεσμα που θα προκύψει μετά από δύο μήνες προβών. Μόνο που ο χρόνος που έχεις στο κάστινγκ είναι 3 λεπτά. Δεν μπορείς να παρουσιάσεις ένα πλήρες σκηνικό αποτέλεσμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτά τα κάστινγκ γίνονται συνήθως από ανθρώπους άσχετους με την υποκριτική διαδικασία. Αν είσαι νέος στο χώρο, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να απογοητευτείς, να πιεστείς και να πειστείς ότι ίσως δεν κάνεις για το επάγγελμα. Αν είσαι πιο έμπειρος, αναγνωρίζεις τέτοιες ακροάσεις και τις αποφεύγεις.
– Το κίνημα #Me_too που ξεκίνησε από τον καλλιτεχνικό χώρο, πιστεύετε ότι έχει εξαλείψει φαινόμενα αντίστοιχα με αυτά που είδαμε στο INTERVIEW;
ΣΔ: Το κίνημα #Me_too βοήθησε πάρα πολύ στο να αναδειχτούν τα προβλήματα, να μπουν κάποιοι άνθρωποι στη φυλακή όπως έπρεπε και να αρχίσουμε να συζητάμε την ανάγκη κανονιστικών πλαισίων στη δουλειά μας. Η αλήθεια είναι όμως ότι, αφού πειστήκαμε για την αναγκαιότητα αυτών των πλαισίων, μείναμε σε αυτό. Και οι συμπεριφορές που είναι βαθιά ριζομένες στο “εγώ” του κάθε καλλιτέχνη που έχει τα ηνία μιας δουλειάς, επέστρεψαν. Και αυτοί που έπρεπε να μείνουν στη φυλακή, σιγά σιγά άρχισαν να βγαίνουν. Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτήν την ευκαιρία να πάει χαμένη.
– Παράλληλα με την ηθοποιία, είστε καθηγητής υποκριτικής και σκηνοθέτης. Πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος με εξουσία να προβεί σε συμπεριφορές ανάλογες του αφεντικού του INTERVIEW;
ΣΔ: Πολύ εύκολο δυστυχώς. Η πρώτη φορά που το είδα αυτό να συμβαίνει είναι όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στην Προεδρική Φρουρά. Η διαδικασία της εκπαίδευσης καλλιεργεί πολύ το ότι ο παλαιότερος εκπαιδεύει τον νεότερο και ταυτόχρονα ότι ο νεότερος είναι ένα τίποτα μπροστά στον παλαιότερο. Με όλους τους “νέους” που περνούσαμε μαζί δύσκολα στην εκπαίδευση, συμφωνήσαμε ότι δεν θα κάνουμε τα ίδια μόλις γίνουμε εμείς οι παλιοί. Αυτή η συμφωνία αθετήθηκε από τους περισσότερους.
Είναι γνωστό ότι η δύναμη της εξουσίας διαφθείρει. Σου δίνει αυτήν την αίσθηση της παντοδυναμίας. Νομίζω ότι η μόνη λύση είναι η διαρκής υπενθύμιση του πόσου εφήμερη μπορεί να είναι η οποιαδήποτε θέση εξουσίας, ειδικά στον χώρο μας που οι ισορροπίες αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη.
«Αισθάνομαι πολύ δημιουργικός όταν μπορώ να παίζω δύο διαφορετικά είδη έργων σε δύο διαφορετικούς χώρους, στον θεατρικό και στον τηλεοπτικό»
– Ταυτόχρονα με το INTERVIEW σας βλέπουμε και στο IQ 160, μια καθαρόαιμη κωμωδία σε έναν ιδιαίτερα κωμικό ρόλο. Πώς είναι η μετάβαση από την κωμωδία στο βαρύ, σχετικά, INTERVIEW;
ΣΔ: Πιστεύω πολύ στην δύναμη της ισορροπίας, στο γιν – γιανγκ. Όταν έχεις και τα δύο είσαι πλήρης. Αισθάνομαι πολύ δημιουργικός όταν μπορώ να παίζω δύο διαφορετικά είδη έργων σε δύο διαφορετικούς χώρους, στον θεατρικό και στον τηλεοπτικό. Απλά δεν φτάνει μόνο η επαγγελματική ισορροπία. Χρειάζεται ισορροπία και μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Και δεν θα την είχα αν δεν υπήρχε όλη αυτή η υποστήριξη και η κατανόηση από την οικογένεια μου.
– Το IQ 160 είναι από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες των τελευταίων ετών. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή την επιτυχία και πώς τη βιώνετε;
ΣΔ: Η επιτυχία του IQ160 νομίζω ότι οφείλεται κατά βάση στο ότι είναι αστυνομική κωμωδία, ένα είδος που είναι πολύ αγαπητό στη χώρα μας, και στο ότι το team των ηθοποιών που ενσαρκώνουν τους ρόλους είναι τρομερό, με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσεις και την μεγάλη φροντίδα που έχει δοθεί από την παραγωγή και τη σκηνοθεσία, έχεις ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα.
Δεν σου κρύβω ότι χαίρομαι πολύ που είμαι σε αυτή τη δουλειά γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να παίξω κωμικό τηλεοπτικό ρόλο, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά. Μάλλον ευθύνεται για αυτό η λίγο άγρια εικόνα που έχω εμφανισιακά. Μπορώ όμως να σε διαβεβαιώσω ότι είναι μόνο η εικόνα…!
«Συζητάμε την επιστροφή του “Ρουά Ματ” και του “Οι εξαιρετικοί μου χωρισμοί…”»
– Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σας πλάνα παράλληλα και μετά το INTERVIEW;
ΣΔ: Μάλλον είναι χρονιά των επαναλήψεων μιας και υπάρχουν συζητήσεις να επαναλάβουμε, με το νέο έτος, δύο ακόμα πολύ αγαπημένες μου θεατρικές δουλειές:
Το “Ρουά Ματ” του Γιώργου Κλεάνθους, σε σκηνοθεσία του ιδίου. Μια ιστορία μεταξύ δύο παρηκμασμένων παικτών μπιλιάρδου και ενός ανερχόμενου, που προσπαθούν να μείνουν στην επιφάνεια της μπιλιαρδικής πιάτσας στήνοντας κάθε είδους κομπίνα που μπορούν να σκεφτούν.
Και το “Οι εξαιρετικοί μου χωρισμοί…”, μια ατμοσφαιρική παράσταση/αφήγηση/μονόλογος μετά μουσικής, που βασίζεται στα εξαιρετικά διηγήματα ενός από τους πιο παρεξηγημένους συγγραφείς της χώρας μας, του Μάριου Χάκκα, στη σκηνοθεσία της Ζωής Ξανθοπούλου και στην ηλεκτρική κιθάρα και τη φωνή του Σταύρου Δάλκου.
Απάντηση