Ποιοι είναι οι πέντε κορυφαίοι ηθοποιοί όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Κουέντιν Ταραντίνο

Ο Κουέντιν Ταραντίνο έχει συνεργαστεί με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ, από τη Μάργκο Ρόμπι και τον Μπραντ Πιτ μέχρι τον Τζέιμι Φοξ και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Παρ’ όλα αυτά, μόνο λίγοι θεωρούνται –κατά τη δική του κρίση– οι πραγματικά κορυφαίοι ηθοποιοί της κινηματογραφικής ιστορίας.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούργια για τον Ταραντίνο. Ήδη από το 1997,ο σκηνοθέτης είχε μιλήσει με σχεδόν άκρατο θαυμασμό για τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. «Αξίζει τη φήμη του ως πιθανότατα ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του», είχε πει τότε. «Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος ηθοποιός στον κόσμο. Δεν έχω ξαναδεί κάποιον να βυθίζεται τόσο ολοκληρωτικά στον χαρακτήρα του. Ζει πραγματικά μέσα του». Για τον ρόλο του Ντε Νίρο ως Λούις Γκάρα στο Jackie Brown σημείωσε: «Όταν ο Ρόμπερτ παίζει τον Λούις…Είναι ολοκληρωτικά στο πετσί του ρόλου».
Ο Ταραντίνο όμως δεν σταματά στον Ντε Νίρο. Σε παλαιότερη συνομιλία του με τον Τζιμ Χόμπερμαν είχε μιλήσει για ακόμη έναν ηθοποιό που θεωρεί αδικημένο και υποτιμημένο: τον Μάικλ Παρκς, τον οποίο αποκάλεσε «έναν από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς που έχουν υπάρξει στη διάρκεια της ζωής μας». Παρά το ταλέντο του, είπε, «κατάφερε να καταστρέψει τις περισσότερες ευκαιρίες που του δόθηκαν». Ο Παρκς συμμετείχε και στο From Dusk Till Dawn, μία από τις δουλειές που ο Ταραντίνο αγαπά να υπερασπίζεται.

Όταν η συζήτηση μεταφέρθηκε στη δική του γενιά, ο σκηνοθέτης ανέφερε τρία ακόμη ονόματα: τον Σον Πεν, τον Τιμ Ροθ και τον Νίκολας Κέιτζ. Για τον Ροθ ανέφερε την ευελιξία και την «αγριότητα» που χαρακτηρίζει το υποκριτικό του ύφος, ενώ μίλησε για μια σχεδόν «χαμαιλεοντική» ικανότητα προσαρμογής. Για τον Πεν έκανε λόγο για μια ωμή, εκρηκτική, «σεξουαλική-βίαιη» παρουσία που τον ξεχωρίζει. Όσο για τον Κέιτζ, τον περιέγραψε ως έναν από τους πιο ατρόμητους ηθοποιούς της ιστορίας του κινηματογράφου: «Δεν νομίζω ότι έχω ξαναδεί ηθοποιό να χτίζει ολόκληρη καριέρα πάνω στο να είναι “miscast” και παρ’ όλα αυτά να υπερβαίνει τις προσδοκίες κάθε φορά».

Για τον Ταραντίνο, η μεγάλη υποκριτική δεν σχετίζεται μόνο με τη φήμη, αλλά με την ικανότητα ενός ηθοποιού να μεταμορφώνεται, να ρισκάρει και να αφήνει την κάμερα να καταγράψει κάτι αληθινό. Κι αν οι απόψεις του συχνά προκαλούν συζήτηση, σίγουρα αντανακλούν το πάθος ενός δημιουργού που γνωρίζει όσο λίγοι την ιστορία του κινηματογράφου και τους ανθρώπους που τον καθόρισαν.