Η βασική ιδέα του Deep Cover μοιάζει σχεδόν υπερβολική για να είναι αληθινή: η αστυνομία του Λονδίνου στρατολογεί τρεις ηθοποιούς του αυτοσχεδιαστικού θεάτρου για μια υποτιθέμενα απλή επιχείρηση — επειδή “σκέφτονται γρήγορα”. Θα μπορούσε να είναι ένα ατυχές σκετσάκι από τηλεοπτική κωμωδία, αλλά ευτυχώς η ταινία είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια καλή ιδέα. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στις απολαυστικά σοβαρές ερμηνείες των Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Ορλάντο Μπλουμ και Νικ Μοχάμεντ, που ενσαρκώνουν με απελπισμένη αφοσίωση τους… ακατάλληλους για όλα «πρωταγωνιστές» της ιστορίας.
Η Χάουαρντ υποδύεται την Κάτ, μια Αμερικανίδα στο Λονδίνο που βλέπει τη βίζα της και την υποκριτική της καριέρα να καταρρέουν ταυτόχρονα. Πλέον διδάσκει αυτοσχεδιασμό για να πληρώνει τους λογαριασμούς της, ενώ παλιές γνωριμίες της την κοιτούν με οίκτο. Ο Μπλουμ (σε σπάνια κωμική ερμηνεία) είναι ο Μάρλον, ένας «μέθοδος» ηθοποιός με τάσεις υπερβολής που φτιάχνει περίπλοκα backstories ακόμη και για διαφημίσεις… πίτσας. Και ο Μοχάμεντ, γνωστός από το Ted Lasso, είναι ο Χιου, ένας αγχωμένος ITάς που μπαίνει στην τάξη της Κάτ απλώς και μόνο επειδή… δεν έχει φίλους.
Οι σκηνές γνωριμίας με τους τρεις αυτούς χαρακτήρες είναι από τις πιο εύστοχες της ταινίας. Η τριάδα παραδίδει ερμηνείες γεμάτες καρδιά και αφέλεια, αναδεικνύοντας τις προσωπικές τους αδυναμίες με ξεκαρδιστική λεπτομέρεια.
Η πλοκή εκτροχιάζεται ευχάριστα όταν ο ντετέκτιβ Μπίλινγκς (ο Σον Μπιν, σε ρόλο-έκπληξη) τους αναθέτει μια αποστολή-ρουτίνας: να αγοράσουν παράνομα τσιγάρα για 200 λίρες. Με τους καλούς μαθητές της τάξης της απρόσιτους, η Κάτ αναγκάζεται να στραφεί στους Μάρλον και Χιου. Από εκεί και πέρα, το χάος ξεκινά.
Ο Μάρλον, σε έκσταση, υποδύεται έναν κακοποιό με το όνομα Roach και φυσικά υπερβάλλει. Ο Χιου πετάει το “Yes, and” σε ακατάλληλες στιγμές σαν να είναι ατάκα από σενάριο, και η Κάτ, προσπαθώντας να σώσει την κατάσταση, μπλέκεται ακόμα πιο βαθιά στο ψέμα. Πριν το καταλάβουν, βρίσκονται στο σαλόνι ενός μαφιόζου, του Fly (ο Πάντι Κόνσινταϊν), τον οποίο πείθουν πως είναι σπείρα ναρκωτικών: εκείνη είναι το «μυαλό», ο Μάρλον η «μπουνιά», και ο Χιου… ο δοκιμαστής κοκαΐνης με την κωδική ονομασία “The Squire”.
Καθώς ο αστυνόμος αρνείται να τους αποσύρει, η ιστορία εκτροχιάζεται περαιτέρω — με τους τρεις να συναντούν μέχρι και τον μεγάλο αφεντικό της μαφίας (Ίαν ΜακΣέιν), σε μια σεκάνς που ισορροπεί ιδανικά μεταξύ κωμωδίας παρεξήγησης και γκανγκστερικής σάτιρας.
Deep Cover: Τρεις «Jurassic» φίλοι και μια αγγλική αναγέννηση
Το σενάριο του Deep Cover έχει μακρά ιστορία. Γράφτηκε αρχικά από τον Κόλιν Τρέβοροου (Jurassic World) και τον Ντέρεκ Κόνολι, πριν από δέκα χρόνια, αλλά ξαναδουλεύτηκε από τους Μπεν Άσεντεν και Αλεξάντερ Όουεν, που το μετέφεραν στο σημερινό Λονδίνο και κρατούν και ρόλους ως αστυνομικοί. Οι τελευταίοι, μάλιστα, είναι τόσο ανίκανοι που νομίζουν πως οι τρεις ηθοποιοί είναι αρχηγοί καρτέλ — και έχουν έναν βαθμό δίκιο, αφού κατά λάθος σκοτώνουν έναν διαβόητο πληρωμένο δολοφόνο.
Ο σκηνοθέτης Τομ Κίνγκσλεϊ, γνωστός από την τηλεοπτική κωμωδία Stath Lets Flats, καταφέρνει να διαχειριστεί τον χαοτικό τόνο της ταινίας με σιγουριά, αν και το τελικό act κουράζει ελαφρώς καθώς η δράση υπερκαλύπτει την κωμωδία χαρακτήρων. Οι σκηνές δράσης είναι λειτουργικές και επίτηδες κλισέ — με αποκορύφωμα μια καταδίωξη σε στενά δρομάκια, όπου οι τρεις ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν με… ενοικιαζόμενα ποδήλατα.
Συμπέρασμα: ένα δώρο από το πουθενά
Το Deep Cover έκανε πρεμιέρα στα φεστιβάλ SXSW London και Tribeca, και είναι ήδη διαθέσιμο στο Amazon Prime. Παρά το λαμπερό καστ, κυκλοφόρησε χωρίς ιδιαίτερο ντόρο, κάτι που λειτουργεί προς όφελός του: είναι μια αυθεντική έκπληξη, μια «εγκληματική» κωμωδία φτιαγμένη με κέφι, σπιρτάδα και μια γερή δόση βρετανικού αυτοσαρκασμού.
Αν είστε φαν των Hot Fuzz ή των σεναρίων του Έντγκαρ Ράιτ, θα βρείτε εδώ κάτι γνώριμο και ευχάριστα ξεκαρδιστικό. Αν πάλι απλώς χρειάζεστε μια ανάσα δροσερής, έξυπνης κωμωδίας, τότε… αυτή είναι η (πρόχειρη) κάλυψή σας.
Απάντηση