Ο Στίβεν Γκράχαμ δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Από τα πρώτα βήματα της καριέρας του, φρόντισε να μείνει «γειωμένος» – κάτι για το οποίο φροντίζει η σύζυγός του, ηθοποιός και παραγωγός Χάνα Γουόλτερς, μαζί με τα δύο παιδιά τους.
«Μια φορά της είπα πως είχα μια δύσκολη μέρα, ότι έπαιξα μια βαριά, συναισθηματική σκηνή», λέει σε συνέντευξή του στο Variety. «Και μου απαντάει: “Ξύπνησα και ο σκύλος είχε χέσει το σαλόνι, το αυτοκίνητο έμεινε, το σχολείο πλημμύρισε και γύρισαν νωρίς τα παιδιά. Για πες μου πάλι για τη δύσκολη μέρα σου”».
Η οικογένειά του είναι το κέντρο της ζωής του. «Κάθε μέρα τούς λέω πόσο τους αγαπώ – κάθε μέρα», λέει ο Γκράχαμ. Και θυμάται ένα περιστατικό που τον σημάδεψε: όταν ο γιος του, Άλφι, ήταν 14, του έδωσε ένα φιλί μπροστά σε έναν φίλο του. «Ο φίλος του συγκινήθηκε. Μου είπε: “Ο πατέρας μου δεν μου έχει κάνει ποτέ κάτι τέτοιο”. Και τότε σκέφτηκα: “Ουάου”.»
Αυτή την εμπειρία κουβάλησε στον ρόλο του Έντι, ενός εργάτη πατέρα δύο παιδιών, στη σειρά Adolescence του Netflix. Ο 14χρονος γιος του Έντι (ο εξαιρετικός Όουεν Κούπερ) κατηγορείται για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του, και η τετράωρη μίνι σειρά παρακολουθεί τα στάδια της σύλληψης και των συνεπειών της — κάθε επεισόδιο γυρισμένο σε μία λήψη.
Ο Έντι, όπως εξηγεί ο Γκράχαμ, δεν αγγίζει ποτέ τον γιο του – απόφαση που πάρθηκε συνειδητά από την ομάδα δημιουργών. Η πρώτη τους επαφή έρχεται μετά από ένα εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο στο αστυνομικό τμήμα. Η σκηνή αυτή, 37 λεπτά μέσα στο πρώτο επεισόδιο, είναι η μόνη στιγμή που ο Γκράχαμ συγκινείται κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.
«Εκείνη τη μέρα ο γιος μου ήταν στο γύρισμα. Μου έδωσε όλη τη δύναμη για να το περάσω», λέει κρατώντας τα δάκρυά του. Στην τελευταία σκηνή του φινάλε, ο Eddie μπαίνει στο δωμάτιο του γιου του για πρώτη φορά μετά τη σύλληψη. Όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι του, λυγίζει.
«Ήταν η τελευταία λήψη, η τελευταία μέρα. Ο ήλιος έλαμπε. Το τέλος ενός θερινού στρατοπέδου για μένα», θυμάται. Εκείνη τη στιγμή, ο σκηνοθέτης Φίλιπ Μπαράντινι και η σύζυγός του είχαν γεμίσει το δωμάτιο με φωτογραφίες της οικογένειάς τους και σημειώματα από τα παιδιά του που έλεγαν: «Σε αγαπάμε, μπαμπά» και «Είμαστε περήφανοι για σένα».
«Μπαίνω στο δωμάτιο και ξέρω πού θα κινηθεί η κάμερα. Γυρνάω και βλέπω μια φωτογραφία στο ντουλάπι. Διαβάζω ένα σημείωμα. Και μέσα μου λέω: “Μην κλάψεις. Ο Έντι δεν κλαίει”. Και τότε… έσπασε κάτι μέσα μου».
Παρά τη βαριά θεματική της σειράς, ο Γκράχαμ μιλά για μια «υπέροχη εμπειρία». Το κλίμα στα γυρίσματα ήταν οικογενειακό, υπήρχε ακόμα και τέντα για τα παιδιά ηθοποιούς, με παιχνίδια και μπάλες. Ήταν δύσκολο να αποχαιρετήσουν αυτό το project όταν τελείωσε.
Το τελευταίο επεισόδιο γυρίστηκε δυο φορές. Η πρώτη λήψη ήταν ήδη εξαιρετική. Στη δεύτερη, όμως, συνέβη μαγεία. «Η σκηνή με την Κριστίν Τρεμάρκο είχε άλλη ενέργεια. Η Αμελί Πις μπήκε και πήρε τον έλεγχο. Ήταν απλώς… σωστό.»
Το Adolescence έγινε παγκόσμιο φαινόμενο, σκαρφαλώνοντας στην κορυφή των charts του Netflix σε όλες τις χώρες που διαθέτουν Top 10 λίστα. «Δεν το περιμέναμε. Ήταν μια μικρή βρετανική ιστορία, φτιαγμένη με αλήθεια, σεβασμό και πολλή αγάπη», λέει. «Ήταν ένα έργο που μπορούσε να ταυτιστεί ο καθένας. Θα μπορούσε να ήταν ο γιος του γείτονά σου. Ο ανιψιός σου. Ο δικός σου γιος».
Παρ’ όλα αυτά, η σειρά παρερμηνεύτηκε από μερίδα του κοινού, που θεώρησε ότι πρόκειται για ιστορία με φυλετικά χαρακτηριστικά. Ο Γκράχαμ το διαψεύδει κατηγορηματικά. «Δεν είχε καμία σχέση με τη φυλή. Κάποιοι είπαν πως ‘διαλέξαμε λάθος χρώμα’ για τον χαρακτήρα. Αλλά δεν βασίστηκε σε εκείνο το περιστατικό στο λεωφορείο. Δείτε τη χρονολογία».
Τώρα που η σειρά μετρά πάνω από 100 εκατομμύρια προβολές, όλοι ρωτούν: θα υπάρξει δεύτερη σεζόν; Ο Γκράχαμ απαντά πως είναι πιθανό, αλλά αν προχωρήσει, θα είναι μια εντελώς νέα ιστορία — ίσως μια άλλη οικογένεια, άλλη υπόθεση. «Αν το κάνουμε, θα είναι διαφορετικό. Όχι από την πλευρά της Κάτι. Αυτό το έχουμε δει. Ήθελα να δείξουμε κάτι άλλο. Όχι έναν γιο που μεγάλωσε με βία, αλκοολισμό ή κακοποίηση. Ήθελα να δούμε τι άλλο υπάρχει εκεί έξω.»
Απάντηση