Στην αρχή ήταν λίγοι. Μετά, όλοι. Η ερώτηση άρχισε να καταφθάνει δειλά και σύντομα έγινε πιεστική: «Βλέπεις το The Pitt;» Μιλάμε, φυσικά, για το νέο ιατρικό δράμα της Max, που έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο και διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια μιας εξουθενωτικής βάρδιας στα επείγοντα περιστατικά ενός δημόσιου νοσοκομείου στο Πίτσμπεργκ.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η σειρά μετατράπηκε από “ψαγμένη πρόταση” σε φαινόμενο. Κάθε νέο επεισόδιο λειτουργεί σαν ωριαία ένεση αδρεναλίνης: φίλοι, γνωστοί, ακόμη και άγνωστοι στο καφέ συζητούν γι’ αυτή. Ή μάλλον, τη βιώνουν, γιατί το The Pitt δεν είναι απλώς σειρά· είναι εμπειρία. Με 15 επεισόδια – διπλάσια από τον μέσο όρο των σύγχρονων σειρών streaming – και έναν σχεδόν θεατρικά ενιαίο χωροχρόνο, το The Pitt υιοθετεί την αρχιτεκτονική του κλασικού procedural, ντύνοντάς την με τη φρεσκάδα και την ελευθερία του σύγχρονου μοντέλου.
Πρωταγωνιστεί ο Noah Wyle στον ρόλο του Dr. Michael “Robby” Robinavitch, ενός εμβληματικού αλλά ψυχικά ταλαιπωρημένου γιατρού – μια ξεκάθαρη αναφορά στο θρυλικό ER, του οποίου ο Wyle υπήρξε βασικό πρόσωπο. (Οι ομοιότητες είναι αρκετές για να προκαλέσουν νομικές διευκρινίσεις: The Pitt δεν είναι spinoff του ER, τονίζει η Warner.)
Κι όμως, το The Pitt δεν είναι αναμάσημα. Είναι ένα στιβαρό, νευρώδες δράμα με πολιτική επίγνωση – που διατηρεί το σασπένς και τη φόρμα ενός “παραδοσιακού” ιατρικού σίριαλ, αλλά μιλά τη γλώσσα του σήμερα. Η νοσηρή αγωνία της εφημερίας, τα εξαντλημένα πρόσωπα των γιατρών, το χάος στους διαδρόμους, η φθορίζουσα αμείλικτη φωταγώγηση, ο θόρυβος, ο ιδρώτας, οι παραιτήσεις και οι κραυγές: όλα χορογραφημένα με τρομακτική ακρίβεια.
Αυτή η ακρίβεια δεν πέρασε απαρατήρητη: επαγγελματίες της υγείας έχουν εκφράσει τον θαυμασμό τους για την ρεαλιστικότητα των διαδικασιών – αντίθετα με την πιο «σαπουνόπερα» προσέγγιση σειρών τύπου Grey’s Anatomy ή House. Το The Pitt δεν φοβάται να δείξει τη διαδικασία: από την ενδοτραχειακή διασωλήνωση μέχρι τη διαχείριση μηχανής ECMO, παρακολουθούμε ιατρικές πράξεις που άλλες σειρές απλώς παραλείπουν.
Η μεγάλη του ιδιαιτερότητα; Η σεζόν καλύπτει μία μόνο βάρδια, σε σχεδόν πραγματικό χρόνο – φόρος τιμής στη φόρμα του 24. Αυτό περιορίζει τη δυνατότητα βαθιάς εξέλιξης χαρακτήρων, αλλά ενισχύει το αίσθημα άμεσης εμπλοκής. Η αγωνία μεταφέρεται στον θεατή όχι αφηγηματικά, αλλά κυριολεκτικά: ζούμε λεπτό προς λεπτό τον παραλογισμό και την πίεση ενός εφημερεύοντος τμήματος.
Σίγουρα, υπάρχουν και υπερβολές. Η σειρά φλερτάρει με το απίθανο: τρομοκρατικό χτύπημα, επιδημία ιλαράς, σκάνδαλα με πολιτικές προεκτάσεις – όλα μέσα σε λίγες ώρες. Το σενάριο αγγίζει σχεδόν τον παραλογισμό, όμως το κάνει με τέτοιο ρυθμό, αφοσίωση και αίσθηση σκοπού, που αντί να κουράζει, συνεπαίρνει. Η κοινωνική κριτική είναι αιχμηρή: ρατσιστικές προκαταλήψεις στη διάγνωση δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, παχυσαρκία μεταμφιεσμένη σε «ιατρική ανησυχία», γλωσσικά εμπόδια, περιορισμοί στις αμβλώσεις – θέματα που η σειρά ενσωματώνει αβίαστα.
Και όμως, δεν είναι διδακτισμός. Είναι μια ωδή στον ρεαλισμό: στους εξαντλημένους αλλά ειλικρινείς επαγγελματίες της υγείας, που εργάζονται με αυταπάρνηση, ακόμα κι αν δεν το δείχνουν. Το The Pitt μοιάζει σχεδόν σαν 15ωρη τηλεοπτική καμπάνια υπέρ της επιστημονικά τεκμηριωμένης φροντίδας – κάτι που, στην εποχή των ψεκασμένων και της παραπληροφόρησης, δυστυχώς δεν θεωρείται δεδομένο.
Δεν είναι τέλεια σειρά: μερικοί διάλογοι είναι αμήχανοι, κάποιες ερμηνείες επίπεδες, και το εύρος της δράσης υπερβολικό. Αλλά είναι τίμια, συγκλονιστική, απρόβλεπτη – και κυρίως, ουσιαστική. Η Max έχει ήδη ανανεώσει τη σειρά για δεύτερη σεζόν, που θα διαδραματίζεται – λέει – ανήμερα της 4ης Ιουλίου. Σκεφτείτε μια εφημερία την Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Σκεφτείτε ιατρικό χάος σε ρυθμούς πυροτεχνημάτων.
Το The Pitt αποδεικνύει ότι η καλή τηλεόραση, ακόμα κι όταν ακολουθεί τη «συνταγή», απαιτεί ταλέντο, όραμα και χειρουργική ακρίβεια. Και σε έναν κόσμο όπου η υγεία είναι περισσότερο πολιτικό ζήτημα παρά ιατρικό δικαίωμα, ίσως χρειαζόμασταν μια τέτοια σειρά περισσότερο απ’ όσο νομίζαμε.
Απάντηση