Ήταν θέμα χρόνου να πέσει η θερμοκρασία στο The Bear. Η σειρά-φαινόμενο του FX που ξεκίνησε σαν ορεκτικό με ανατριχιαστικό ρεαλισμό, καθηλωτικό ρυθμό και συναισθηματικό φορτίο, έφτασε γρήγορα στο κυρίως πιάτο — αλλά κάπου στην τρίτη σεζόν, το φαγητό κρύωσε. Εγκλωβισμένη στη δίνη του «βασανισμένου ιδιοφυούς σεφ» Καρμί (Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ), η σειρά έμοιαζε να ξεχνά τους γύρω του, επαναλαμβάνοντας παροιμιώδεις μερίδες από άγχος, ψυχαναγκασμό και δημιουργική αυτοκατανάλωση.
Η τέταρτη σεζόν, όμως, επιχειρεί κάτι που μέχρι τώρα δεν τολμούσε: να απεξαρτηθεί, έστω δειλά, από τον ήλιο που λέγεται Καρμί και να στραφεί επιτέλους στους πλανήτες που τον περιστρέφονται. Η Σίντνεϊ (Αγιό Εντεμπίρι), ο Μάρκους (Λάιονελ Μπόις), ο Έμπρα (Έντουιν Λι Γκίμπσον) και η Τίνα (Λάιζα Κολόν-Ζάγιας) αποκτούν επιτέλους λίγο από το φως που τους χρωστά η σειρά εδώ και καιρό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Το «The Bear» συνεχίζει να επανέρχεται στις ίδιες θεματικές με σχεδόν ψυχαναγκαστική επιμονή: η κουζίνα ως πεδίο μάχης, οι οικογένειες ως πηγή τραύματος, η τελειότητα ως κατάρα. Είναι πια σαφές πως το ίδιο το φορμάτ —η ασφυκτική, ενίοτε κλειστοφοβική οπτική στον Καρμί— έγινε παγίδα. Όταν η σειρά αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο, το επισημαίνει με «γκράουντχογκ ντέι» αναφορές και αυτοαναφορικότητα, αλλά το να αναγνωρίζεις τον φαύλο κύκλο δεν αρκεί για να τον σπάσεις.
Η τέταρτη σεζόν, με την αντίστροφη μέτρηση που στήνει ο Τζίμι (Όλιβερ Πλατ) πάνω απ’ τα κεφάλια όλων, προσφέρει μια στοιχειώδη αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος — ή μάλλον, με πρόθεση για τέλος. Δεν πρόκειται για επανεκκίνηση, αλλά για προσπάθεια κάλυψης χαμένων βημάτων: η Σίντνεϊ βρίσκεται ακόμη στην ίδια σταυροδρόμι καριέρας, το οικογενειακό δράμα των Μπέρζατο συνεχίζει να πλανάται σαν καμένο λάδι, και οι σχέσεις δεν πηγαίνουν πουθενά. Όμως το γεγονός ότι η σειρά δίνει επιτέλους μια αυτόνομη ώρα στην Εντεμπίρι και τον Μπόις, σε ένα επεισόδιο σκηνοθετημένο από την Τζάνιτσα Μπράβο («Zola»), δείχνει πρόθεση για αναδόμηση.
Η σκηνοθετική φινέτσα παραμένει αναγνωρίσιμη, όπως και το αισθητικό βάθος της σειράς — άλλωστε, ακόμη κι όταν η αφήγηση χάνει τον δρόμο της, το «The Bear» ξέρει να γεμίζει τον χώρο. Αλλά για πρώτη φορά, οι γκεστ εμφανίσεις δεν λειτουργούν σαν επιδείξεις. Ο Ρομπ Ράινερ, η Ντανιέλ Ντέντγουαϊλερ και άλλοι έρχονται για να υπηρετήσουν μικρές αλλά ουσιώδεις ιστορίες, και όχι για να κλέψουν τη σκηνή από τους βασικούς.
Το πιο ενθαρρυντικό, ωστόσο, είναι το φινάλε: μια χειρονομία απο-κεντροποίησης του Καρμί που ίσως, ίσως, ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εκδοχή του «The Bear» — πιο ομαδική, πιο πολυφωνική, λιγότερο αυτάρεσκη. Αν όντως η σειρά βαδίζει προς το τέλος της, δεν θα είναι επειδή η ιστορία εξαντλήθηκε, αλλά γιατί εξαντλήθηκε η προοπτική. Αν η επόμενη σεζόν είναι χωρίς τον Καρμί στο επίκεντρο, ίσως η σειρά βρει επιτέλους νέα συνταγή.
Το ερώτημα παραμένει: μπορεί το «The Bear» να γίνει κάτι πέρα από το δράμα ενός καταρρακωμένου άντρα; Η τέταρτη σεζόν δείχνει πως υπάρχει ελπίδα. Και αν κάτι μας έχει διδάξει η σειρά, είναι ότι η κουζίνα μπορεί να γίνει χώρος λύτρωσης — αρκεί να σιγήσουν για λίγο οι φωνές, και να αρχίσει επιτέλους ο διάλογος.
The Bear – 4η Σεζον: Η ετυμηγορία
Απάντηση