Ένα κοστούμι πιο φωτεινό. Ένα βλέμμα πιο γλυκό. Ένα χαμόγελο που θυμίζει εποχές Κρίστοφερ Ριβ. Ο νέος Superman του Τζέιμς Γκαν είναι όλα όσα δεν περιμέναμε να δούμε ξανά σε μια ταινία υπερήρωα: χιούμορ χωρίς κυνισμό, καρδιά χωρίς ειρωνεία, δράση χωρίς επιτήδευση. Και όμως, δεν είναι πισωγύρισμα — είναι επανεκκίνηση. Μια καινούρια αρχή με στόχο όχι να σοκάρει, αλλά να εμπνεύσει.
Στο κέντρο όλων, ο Ντέιβιντ Κορένσγουετ ως Κλαρκ Κεντ: ένας ήπιος, άβγαλτος αλλά αποφασισμένος νεαρός που δεν έχει χάσει ακόμα την πίστη του στην ανθρωπότητα. Δεν είναι ένας Θεός που κοιτά αφ’ υψηλού, αλλά ένας άνθρωπος που… πετάει. Πλάι του, η Ρέιτσελ Μπρόσναχαν δίνει μια Λόις Λέιν που έχει νεύρο, αφοσίωση και απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στην καριέρα και το αίσθημα — επιτέλους, μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να σωθεί!
Η ταινία δεν φλυαρεί. Μέσα σε δύο ώρες και κάτι, ο Γκαν καταφέρνει να συστήσει έναν ολόκληρο κόσμο, με νέους και παλιούς χαρακτήρες: από τον ψυχρό Λεξ Λούθορ, που εδώ λειτουργεί περισσότερο ως κοινωνικό σύμβολο της τεχνοκρατικής αλαζονείας, μέχρι τον Μίστερ Τεριφικ, τη Χώκγκερλ και τον Γκάι Γκάρντνερ που δίνουν στο μέλλον του DCU την πολυχρωμία και την αμεσότητα που έλειπε από το παρελθόν του.
Αλλά το στοίχημα δεν είναι τα εφέ. Δεν είναι καν η πλοκή. Είναι το ύφος. Ο Superman του Γκαν είναι ένας ήρωας που δεν ντρέπεται να είναι ευγενικός. Σε μια εποχή που η ειρωνεία έχει καταπιεί την ειλικρίνεια και οι υπερήρωες πρέπει να είναι τραυματισμένοι, σκοτεινοί και καταθλιπτικοί για να είναι «σοβαροί», αυτός ο Σούπερμαν φοράει το μπλε του χωρίς φόβο και με περηφάνια. Πιστεύει στην καλοσύνη. Δεν σκοτώνει. Δεν φωνάζει. Δεν καταστρέφει τον μισό πλανήτη για να νικήσει έναν κακό. Σώζει. Απλά σώζει.
Ο Γκαν έχει δηλώσει ότι αυτή η ταινία είναι περισσότερο για το πώς ο Σούπερμαν βλέπει την ανθρωπότητα, παρά για το πώς η ανθρωπότητα βλέπει τον Σούπερμαν. Και αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή. Είναι ένα γράμμα αγάπης όχι μόνο στο σύμπαν της DC, αλλά και σε μια εποχή που οι ήρωες είχαν σημασία επειδή ήταν καλύτεροι από εμάς — και όχι επειδή μας έμοιαζαν.
Ταυτόχρονα, ο Γκαν, όπως ο ίδιος ανέφερε, αποφάσισε να κάνει πολιτική. Οι παραλληλισμοί στις σύγχρονες εντάσεις ανάμεσα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη, αλλά και οι επεμβάσεις των ΗΠΑ είναι καταφανείς. Και ο Superman του Τζέιμς Γκαν είναι «ένας μετανάστης που ήρθε από αλλού για να βρει μια καλύτερη ζωή. Αλλά, για μένα, πάνω απ’ όλα είναι μια ιστορία που λέει ότι η βασική ανθρώπινη καλοσύνη είναι αξία – και είναι κάτι που έχουμε χάσει».
Αυτά δεν σημαίνουν πως όλα λειτουργούν τέλεια. Υπάρχουν σημεία όπου η πλοκή τρέχει, χαρακτήρες που μένουν στη σκιά, και κάποιες σκηνές που φορτώνονται με εξυπνάδα χωρίς πραγματικό βάθος. Αλλά το συνολικό αίσθημα είναι αναζωογονητικό. Φεύγεις από την αίθουσα με ένα χαμόγελο. Όχι επειδή ταυτίστηκες, αλλά επειδή θυμήθηκες πώς είναι να θες να γίνεις καλύτερος.
Ο Superman του 2025 δεν ήρθε για να σώσει το κινηματογραφικό σύμπαν της DC. Ήρθε για να μας δείξει ότι μπορεί ακόμα να υπάρχει ελπίδα — όχι μόνο στο σινεμά, αλλά και στον κόσμο μας.
Superman: Η ετυμηγορία
Απάντηση