Η Disney συνεχίζει την εκστρατεία των live-action ριμέικ της, αυτή τη φορά με ένα πιο απρόσμενο στοίχημα: το λατρεμένο Λίλο και Στιτς του 2002. Η νέα ταινία, σε σκηνοθεσία του Ντιν Φλάισερ Καμπ (Marcel the Shell with Shoes On), είναι κατά κύριο λόγο πιστή στο αρχικό υλικό — αλλά με όλα τα «καλούδια» και τις αδυναμίες που φέρνουν τα σημερινά στούντιο: περισσότερη ταχύτητα, περισσότερη φασαρία, λιγότερο συναίσθημα.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, γίνεται φανερό ότι ο τόνος έχει αλλάξει. Η αφήγηση «τρέχει» ασθμαίνοντας, τα συναισθηματικά σημεία δεν προλαβαίνουν να αναπνεύσουν, και όλα μοιάζουν σαν να σχεδιάστηκαν με γνώμονα ένα πιο νευρικό και ανυπόμονο κοινό.
Λίλο και Στιτς: Οι χαρακτήρες επιστρέφουν, αλλά η μαγεία μειώνεται
Το σενάριο ακολουθεί την ίδια βασική ιστορία: η μικρή Λίλο (Μάια Κεαλόχα), ένα μοναχικό κορίτσι που ζει με τη μεγαλύτερη αδελφή της Νάνι (Σίντνεϊ Αγουντόνγκ) στη Χαβάη, συναντά ένα «σκυλάκι» που δεν είναι άλλο από τον Στιτς — ένα εξωγήινο πείραμα που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του. Η φιλία τους μεταμορφώνει ζωές και αναδιατυπώνει την έννοια της οικογένειας: ohana, δηλαδή «κανείς δεν μένει πίσω».
Ο Κρις Σάντερς, που είχε δανείσει τη φωνή στον αυθεντικό Stitch και ήταν συν-σκηνοθέτης της ταινίας του 2002, επιστρέφει στον ρόλο του εξωγήινου πλάσματος, διατηρώντας την ίδια… ακατάληπτη αλλά αξιαγάπητη γλώσσα.
Ωστόσο, σημαντικές αλλαγές υπάρχουν: οι χαρακτήρες των Τζούμπα (Ζακ Γαλιφιανάκης) και Πλίκλι (Μπίλι Μάγκνουσεν), δύο διαστημικοί κυνηγοί που θέλουν να αιχμαλωτίσουν τον Στιτς, εμφανίζονται κυρίως σε ανθρώπινη μορφή. Αν και αυτό επιτρέπει στον Γαλιφιανάκη να φανεί περισσότερο στην οθόνη, στερεί από την ταινία μεγάλο μέρος της φαντασίας και της… αλλοκοσμικότητας του πρωτότυπου.
Από τα ακουαρέλ στα CGI
Ίσως το πιο εμφανές κενό σε αυτή την αναβίωση είναι το οπτικό της ύφος. Το πρωτότυπο Λίλο και Στιτς ξεχώριζε για το υδατογραφικό, ζωγραφιστό look του — μια μοναδική αποτύπωση της Χαβάης με χρώμα και αίσθηση. Το ριμέικ αυτό αντικαθιστά τη ζωγραφική μαγεία με την τυποποιημένη αισθητική Disney Channel, με αποτέλεσμα η νέα εκδοχή να μοιάζει πιο επίπεδη και λιγότερο ατμοσφαιρική.
Επιπλέον, η συναισθηματική δύναμη της ιστορίας — η αγωνιώδης προσπάθεια δύο αδελφών να κρατηθούν ενωμένες μετά τον θάνατο των γονιών τους — δεν έχει την ίδια ένταση ή αυθεντικότητα. Πολλές σκηνές δείχνουν βιαστικές, οι μουσικές παρεμβάσεις βαραίνουν τις στιγμές και τα βαθύτερα συναισθήματα δίνουν τη θέση τους σε μελοδραματικές συντομεύσεις.
Όμως η καρδιά χτυπά ακόμα
Παρά τις αδυναμίες, το δίδυμο Λίλο και Στιτς παραμένει ακαταμάχητο. Η Μάια Κεαλόχα και ο CG ήρωας της καταφέρνουν να αναπτύξουν μια γλυκιά και συγκινητική χημεία, που κρατά την ταινία όρθια και λειτουργεί ως συναισθηματική άγκυρα για το κοινό. Όπως συνέβη και με τον Marcel the Shell, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει έναν αξιαγάπητο χαρακτήρα — απλώς αυτή τη φορά το περιτύλιγμα είναι λιγότερο ουσιαστικό.
Οι παλιοί φίλοι της ταινίας θα συγκινηθούν, θα γελάσουν, ίσως και να δακρύσουν — αρκεί να μη συγκρίνουν πολύ έντονα με το παρελθόν. Η νέα «Lilo & Stitch» δεν είναι κακή, αλλά μοιάζει σαν να πέρασε από το στούντιο μακιγιάζ της Disney χωρίς να της δοθεί αρκετός χρόνος να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Αφήστε μια απάντηση