Ο Όζι Όζμπορν δεν υπήρξε ποτέ ηθοποιός. Δεν χρειάστηκε. Η ίδια του η ζωή ήταν πιο κινηματογραφική από κάθε σενάριο: σκοτεινή, εκρηκτική, τραγική, αστεία — κι όμως βαθιά ανθρώπινη. Με αφορμή την απώλεια του εμβληματικού frontman των Black Sabbath, είναι η κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε πως ο «Πρίγκιπας του Σκότους» δεν κατέκτησε μόνο τη ροκ σκηνή, αλλά άφησε και το στίγμα του στο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό σύμπαν, με τρόπο το ίδιο αντισυμβατικό και απρόβλεπτο όπως και ο ίδιος.
Η πρώτη του αξιομνημόνευτη εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήρθε το 2000, στην κωμωδία Little Nicky με τον Άνταμ Σάντλερ. Εκεί, ο Όζι δεν υποδύεται κάποιον χαρακτήρα, αλλά τον εαυτό του — ή μάλλον την ιδέα του εαυτού του: τον τύπο που θα εμφανιστεί από την Κόλαση για να δαγκώσει στο λαιμό έναν δαιμονικό χαρακτήρα, καταρρίπτοντας κάθε έννοια «καθωσπρεπισμού» σε χολιγουντιανή παραγωγή.
Δύο χρόνια αργότερα, θα κάνει ακόμα μία σαρκαστική εμφάνιση στο Austin Powers in Goldmember (2002), ως μέλος της πιο εκκεντρικής οικογένειας στην ιστορία της μουσικής — των Όζμπορν. Κι εκεί, όπως πάντα, γελά με τον εαυτό του. Την ίδια χρονιά, το κοινό θα γνωρίσει τον Όζι αλλιώς: όχι ως «τέρατα» της σκηνής, αλλά ως σύζυγο, πατέρα και γκρινιάρη… συγκάτοικο στο θρυλικό πλέον reality The Osbournes του MTV.
Για πρώτη φορά, ένα τηλεοπτικό συνεργείο καταγράφει την καθημερινότητα μιας ροκ οικογένειας που μοιάζει με sitcom — μόνο που τίποτα δεν είναι σκηνοθετημένο. Η σύγχυση του Όζι με τα τηλεχειριστήρια, οι φωνές του στους σκύλους, η αγάπη του για τα παιδιά του, η αδυναμία του στην Σάρον. Όλα τόσο απλά, τόσο αστεία και τόσο… αληθινά. Το reality έγινε πολιτισμικό φαινόμενο, με δεκάδες μιμητές και ένα ολοκαίνουργιο μοντέλο «επώνυμης τηλεόρασης» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Στον κινηματογράφο, ο Όζι δεν είχε ποτέ τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Είχε όμως τη φωνή του. Τραγούδια του – είτε από τη σόλο καριέρα του είτε με τους Black Sabbath – έχουν ντύσει δεκάδες ταινίες, από blockbusters μέχρι cult παραγωγές. Το «Iron Man» (όχι της Μάρβελ!) έγινε συνώνυμο της ανδροπρεπούς κινηματογραφικής δράσης, ενώ το «Crazy Train» ή το «No More Tears» ακουγόταν παντού – από soundtracks μέχρι διαφημίσεις και trailers. Το σινεμά τον είχε ανάγκη, όχι ως ηθοποιό, αλλά ως ήχο, ως σύμβολο, ως μυθολογία.
Ένας ακόμα τομέας όπου ο Όζι άφησε το στίγμα του ήταν ο κόσμος του animation. Έδωσε τη χαρακτηριστική, αναγνωρίσιμη φωνή του σε χαρακτήρες που πρόσθεσαν μια πινελιά ροκ κουλτούρας σε κινούμενα σχέδια, όπως στο Gnomeo & Juliet και το Ευχούληδες 2: Παγκόσμια περιοδεία, αλλά και σε επιλεγμένα επεισόδια σειρών (South Park) που ήθελαν να εκμεταλλευτούν την εκρηκτική προσωπικότητα και το χιούμορ του. Αυτές οι συμμετοχές, αν και λιγότερο γνωστές, απέδειξαν την ευελιξία του και την επιρροή του ακόμα και σε νέες γενιές θεατών, που τον γνώρισαν μέσα από έναν εντελώς διαφορετικό, κινούμενο κόσμο.
Το 2011, ο Όζι έγινε επιτέλους ο ήρωας της δικής του ταινίας. Το ντοκιμαντέρ God Bless Ozzy Osbourne, με παραγωγό τον γιο του Τζακ, αποτελεί μια ειλικρινή, συγκινητική κατάδυση στην ψυχή του: από τις καταχρήσεις και τη σκοτεινή πλευρά της διασημότητας, μέχρι τη μάχη για νηφαλιότητα και επανεκκίνηση. Ίσως η πρώτη φορά που ο ίδιος σπάει την περσόνα του και δείχνει τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.
Ο Όζι Όζμπορν δεν χρειάστηκε ποτέ να παίξει κάποιον άλλον. Ήταν ο ίδιος ένας ρόλος που δεν μπορούσε να γράψει ούτε ο καλύτερος σεναριογράφος. Κι αν η ζωή του ήταν μια σειρά από live συναυλίες, σπαρακτικά διαλείμματα και επικές ανατροπές, τότε η σχέση του με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο ήταν το πιο παράξενο, γοητευτικό και αναπάντεχο spin-off.
Ο Πρίγκιπας του Σκότους μπορεί να έφυγε. Μα στο timeline της ποπ κουλτούρας, παίζει ακόμη — σε επανάληψη. Και θα παίζει για πάντα.
Απάντηση