Σήμερα, η ελληνική τηλεόραση αποχαιρετά μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της. Η Κατερίνα Γιουλάκη, ηθοποιός με κύρος και αγαπημένη πρωταγωνίστρια αμέτρητων τηλεοπτικών και θεατρικών στιγμών, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών. Κι αν το ελληνικό θέατρο θρηνεί για μια γυναίκα που σφράγισε με τη λάμψη της τη σκηνή, η τηλεόραση δακρύζει για τη «νουνά Φιλιώ (πού όλους τους φιλιώνει)» και –πάνω απ’ όλα– για την Κατερίνα Σοφιανού από Το Ρετιρέ.
Η σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1990 από το Mega, μπορεί να είχε διάρκεια μόλις 2 σεζόν (με 84 επεισόδια), όμως κατόρθωσε το σχεδόν ακατόρθωτο: να γίνει η αγαπημένη καλοκαιρινή συντροφιά για γενιές και γενιές Ελλήνων, χάρη στις αμέτρητες επαναλήψεις της, την αβίαστη κωμικότητα και –βέβαια– τη στιβαρή παρουσία της Γιουλάκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στο Ρετιρέ, η Γιουλάκη ενσάρκωσε με μαεστρία μια γυναίκα της μεσαίας τάξης, εργαζόμενη, με ευαισθησίες και αδυναμίες, αλλά πάντα με χιούμορ, αξιοπρέπεια και αυτοσαρκασμό. Η Κατερίνα ήταν η φωνή της καθημερινότητας – συχνά κουρασμένη, συχνά δύστροπη, αλλά πάντοτε ανθρώπινη. Δίπλα της, ο μικρόκοσμος της πολυκατοικίας και της δουλειάς έδινε πνοή σε μια σειρά που δεν είχε ανάγκη από εντυπωσιακές πλοκές. Είχε απλώς ειλικρίνεια.
Η Κατερίνα Γιουλάκη δεν υποκρινόταν την Κατερίνα στο Ρετιρέ. Τη ζούσε. Και γι’ αυτό, τριάντα και πλέον χρόνια μετά, οι τηλεθεατές δεν την είδαν ποτέ σαν μια ηρωίδα της τηλεόρασης – την ένιωθαν συγγενή. Μια θεία, μια αδελφή, μια μητέρα. Το Ρετιρέ δεν ήταν απλώς μια κωμωδία των ’90s. Ήταν μια μικροαστική τοιχογραφία, με την υπογραφή ενός λαϊκού auteur, και με ένα καστ που μετατράπηκε σε πρόσωπα-μνήμη.
Σήμερα, το Ρετιρέ δεν είναι πια «ολόκληρο». Η παρουσία της Κατερίνας Γιουλάκη σφράγισε τη σειρά με τρόπο αξεπέραστο, και ο χαμός της είναι το τέλος μιας εποχής – όχι μόνο για την ελληνική τηλεόραση, αλλά και για το συναίσθημα που αυτή μετέφερε στα σαλόνια μας.
Εκείνη η πόρτα στο ρετιρέ της οδού Κανάρη, που άνοιγε κάθε Δευτέρα στις 9 το βράδυ, μένει πια μισάνοιχτη. Μέσα, ο ήχος από τα τακούνια της Γιουλάκη και το γνώριμο «Κατερίναααα» του Ερμή αντηχούν για πάντα.
Κατερίνα Γιουλάκη, σε ευχαριστούμε που μας έκανες να γελάσουμε, να ταυτιστούμε, να θυμηθούμε. Καλό ταξίδι.
Απάντηση