Αν υπάρχει ένα κινηματογραφικό είδος που χωράει όλο το φάσμα συναισθημάτων και θεματικών, αυτό είναι το «διαστημικό». Από τη διαγαλαξιακή περιπέτεια του Star Wars, τον τρόμο του Alien, τη σάτιρα του Galaxy Quest και τον υπαρξιακό ίλιγγο του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος, μέχρι τα δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ τύπου The Right Stuff που αναπαριστούν τις πρώτες μέρες της NASA — ο κινηματογράφος έχει αγαπήσει το διάστημα όσο λίγα άλλα θέματα. Κανένα, όμως, δεν το έκανε καλύτερα από το Apollo 13 του 1995.
Τριάντα χρόνια μετά, η συνεργασία του Ρον Χάουαρντ με τον Τομ Χανκς παραμένει όχι απλώς μια από τις καλύτερες αληθινές ιστορίες που ειπώθηκαν στο σινεμά, αλλά ίσως η πιο συγκλονιστική διαστημική ταινία που έγινε ποτέ.
Το Apollo 13 αφηγείται μια αληθινή ιστορία — και ταυτόχρονα κάτι σχεδόν απίστευτο. Σε αντίθεση με το The Right Stuff, που πατά γερά στη γη της «πιθανότητας», το Apollo 13 απογειώνεται επειδή η ιστορία του μοιάζει εξωπραγματική. Ποιος θα πίστευε ότι τρεις αστροναύτες κινδύνευσαν να χαθούν στο διάστημα κι όμως κατάφεραν να επιστρέψουν με τη βοήθεια της γης — μέσα από μια θύελλα τεχνικών προβλημάτων, αποφάσεων δευτερολέπτων και πρωτοφανούς ανθρώπινης εφευρετικότητας;
Κι όμως, το φιλμ καταφέρνει να αποδώσει όλη αυτή τη δραματική ένταση με απόλυτο σεβασμό στην πραγματικότητα. Σε αντίθεση με χολιγουντιανές υπερβολές τύπου Braveheart που «ξέχασαν» ακόμα και τη γέφυρα της μάχης του Stirling Bridge, ο Χάουαρντ κρατά τη λεπτομέρεια στο επίκεντρο. Αν και ο έλεγχος αποστολής δεν ήταν τόσο χαοτικός στην πραγματικότητα, η μικρή αυτή «ελευθερία» βοηθά συναισθηματικά το κοινό να αισθανθεί τον αγώνα με περισσότερη ένταση — χωρίς να προδίδεται η ουσία.
Η επιμονή στην αυθεντικότητα δεν μένει στο σενάριο. Για να αναπαραστήσει ρεαλιστικά τη συνθήκη μηδενικής βαρύτητας, ο Χάουαρντ δεν κατέφυγε σε CGI ή σε καλώδια. Προτίμησε να γυρίσει τις σκηνές σε πραγματικό περιβάλλον έλλειψης βαρύτητας, μέσα στο αεροσκάφος KC-135 της NASA, το γνωστό και ως «vomit comet», που προσφέρει 25 δευτερόλεπτα μηδενικής βαρύτητας ανά πτήση. Χρειάστηκαν 612 τέτοιες “βουτιές” για να συγκεντρωθούν μόλις 4 ώρες υλικού, με τους ηθοποιούς να εκπαιδεύονται σκληρά και να ξεπερνούν τον εαυτό τους — κυριολεκτικά στον αέρα.
Η αυθεντικότητα όμως δεν αρκεί από μόνη της. Εκεί που απογειώνεται το Apollo 13 είναι στο ανθρώπινο στοιχείο. Η σκηνοθεσία του Χάουαρντ κρατά τη δράση σφιχτή, με ρυθμό που δεν αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα. Η περίφημη φράση «Houston, we have a problem» συμπυκνώνει το φόβο και την αποφασιστικότητα σε πέντε λέξεις. Οι ερμηνείες είναι καταιγιστικές: Ο Έντ Χάρις ως Γκεν Κραντζ αποπνέει πειθαρχημένη αποφασιστικότητα. Ο Γκάρι Σινίζ είναι συγκινητικός ως αστροναύτης που αποκλείεται από την αποστολή αλλά επιμένει να βοηθήσει. Ο Μπιλ Πάξτον και ο Κέβιν Μπέικον δίνουν νεύρο και ένταση στα πρόσωπα της κρίσης. Και στο κέντρο όλων, ο Τομ Χανκς ενσαρκώνει με λιτότητα και πάθος τον καθημερινό άνθρωπο που παλεύει με το απίθανο, χωρίς ποτέ να χάνει την ψυχραιμία και την ανθρωπιά του.
Το Apollo 13 δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη ταινία για το διάστημα. Είναι η απόδειξη ότι η πραγματικότητα, όταν ειπωθεί σωστά, ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία. Και τρεις δεκαετίες μετά, συνεχίζει να μας θυμίζει τι σημαίνει να μετατρέπεις μια αποτυχία — σε «επιτυχημένη αποτυχία».
Απάντηση