Την κινηματογραφική εβδομάδα που ξεκινά την Πέμπτη 31/07 οι αίθουσες γεμίζουν σινεμά που μιλά σε κάθε γούστο και συναίσθημα. Ο Λίαμ Νίσον φορά ξανά το σήμα του υπαστυνόμου Φρανκ Ντρέμπιν για ένα reboot γεμάτο φαρσική δράση, οι Νταρντέν επιστρέφουν στο γνώριμο έδαφος του κοινωνικού ρεαλισμού με τέσσερις νεαρές μητέρες και το γαλλικό animation κοιτάζει προς τα άστρα — κυριολεκτικά. Ανάμεσα σε καλοκαιρινά παιδικά βλέμματα, οικογενειακά δράματα, εξοχικούς τρόμους και μουσικά αντίο, ξεχωρίζουν και οι επανεκδόσεις που θυμίζουν τι σημαίνει σινεμά: από το κλασικό «Ζούσε τη Ζωή της» του Γκοντάρ μέχρι τον «Καουμπόι του Μεσονυχτίου» και την κομψότητα της Όντρεϊ Χέπμπορν στο «Πώς να Κλέψετε Ένα Εκατομμύριο Δολλάρια». Αν το καλοκαίρι έχει soundtrack, φέτος το γράφει η μεγάλη οθόνη.
Naked Gun / Τρελές Σφαίρες (2025) – Ακίβα Σάφερ
Μόνο ένας άνθρωπος έχει τις απαραίτητες ικανότητες… για να ηγηθεί της αστυνομικής ομάδας και να σώσει τον κόσμο. Στη νέα ταινία του franchise ο υπαστυνόμος Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιουρ (Λίαμ Νίσον) ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του.
Μαζί (2025) – Μάικλ Σανκς
Μετά από χρόνια σχέσης, ο Τιμ και η Μίλι (Ντέιβ Φράνκο και Αλισον Μπρι) αποφασίζουν να κάνουν μια νέα αρχή μετακομίζοντας στην εξοχή και αφήνοντας πίσω τους τα πάντα – εκτός από την αγάπη τους. Με τις εντάσεις να κορυφώνονται, μια εφιαλτική συνάντηση με μια μυστηριώδη, αφύσικη δύναμη απειλεί να διαλύσει όχι μόνο τη σχέση τους και την αγάπη τους, αλλά και την ίδια τους την ύπαρξη.
Νεαρές Μητέρες (2025) – Λικ Νταρντέν και Ζαν-Πιερ Νταρντέν
Οι Βέλγοι δημιουργοί δεν εφευρίσκουν το σινεμά (τους), αλλά βρίσκουν τον τρόπο μετά από καιρό να είναι συγκινητικά επίκαιροι. Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών. Πιάνοντας ήδη σε δραματική κορύφωση την ιστορία τεσσάρων ανήλικων κοριτσιών που ζουν σε ένα κέντρο μητρότητας το οποίο τους παρέχει στέγη, φροντίδα για τα παιδιά τους και τη δυνατότητα να τα δώσουν για υιοθεσία, οι Αδελφοί Νταρντέν ξεκινούν το γνωστό roller coaster της νεο-ρεαλιστικής περιπέτειας της ζωής, εδώ χωρισμένης σε τέσσερις διαδρομές που τρέχουν παράλληλα και τέμνονται πάνω στην ίδια θεματική του τι σημαίνει να είσαι ένα παιδί που έχεις στα χέρια σου ένα παιδί.
Την Ίδια Ώρα, στη Γη (2024) – Ζερεμί Κλαπέν
Η Έλσα και ο Φρανκ ήταν δυο δεμένα αδέλφια, αλλά όλα άλλαξαν όταν η διαστημική αποστολή του Φρανκ εξαφανίστηκε. Τρία χρόνια από τη μυστηριώδη εξαφάνισή του, και ενώ η Eλσα δυσκολεύεται να προχωρήσει στη ζωή της, μια άγνωστη μορφή ζωής έρχεται σε επαφή μαζί της, προσφέροντάς της να φέρει τον της αδελφό πίσω στη Γη. Αλλά υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσει…
Ρίτα (2024) – Παθ Βέγκα
Σεβίλλη, καλοκαίρι του 1984. Η Ρίτα και ο Λόλο είναι αδέρφια, 7 και 5 ετών, που ζουν στην καρδιά μιας ταπεινής εργατικής οικογένειας. Οι καλοκαιρινές διακοπές ξεκινούν και όλη η χώρα έχει ποδοσφαιρικό πυρετό μετά την πρόκριση της Ισπανίας στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Η Ρίτα ονειρεύεται να πάει στην παραλία, αλλά στο σπίτι ό,τι λέει ο πατέρας της ισχύει… πάντα, και γι’ αυτόν η παρακολούθηση των αγώνων είναι δυστυχώς η προτεραιότητα. Για πρώτη φορά, η Ρίτα αρχίζει να αναρωτιέται γιατί συμβαίνει αυτό. Αρχίζει επίσης να συνειδητοποιεί ότι το σπίτι της γίνεται όλο και λιγότερο ασφαλές, ειδικά για τη μητέρα της. Σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το περιβάλλον της, η Ρίτα βυθίζεται βαθιά στη φαντασία της, αναζητώντας έναν τρόπο να αντέξει το αβάσταχτο, σε αυτό που θα αποδειχθεί ότι θα είναι το τελευταίο της καλοκαίρι ως αθώο παιδί.
Το Πατρικό (2024) – Άλεξ Μοντόγια
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, τρία αδέρφια επιστρέφουν στο πατρικό τους σπίτι. Σχεδιάζουν να το πουλήσουν και να συνεχίσουν τις διαφορετικές πορείες τους. Αλλά καθώς το παρελθόν έρχεται στην επιφάνεια, ένας φόβος ότι θα ξεχάσουν ό,τι τους ενώνει και μια επιθυμία να έρθουν πιο κοντά ξανά, ζωντανεύουν μέσα τους. Σαν έναν τελευταίο φόρο τιμής στον πατέρα τους, προσπαθούν να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο και να χτίσουν νέες αναμνήσεις.
Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα (2011) – Μαρζάν Σατραπί και Βενσάν Παρονό
Γλυκόπικρο, τρυφερό δείγμα μαγικού ρεαλισμού από τους δημιουργούς του «Persepolis», που θα μαγέψει με την εξωτική του γεύση στην αφήγηση. Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βενετίας. Ο μεσήλικας διάσημος βιολιστής Νασέρ Αλί Καν, τριγυρίζει στα μαγαζιά που πωλούν μουσικά όργανα ψάχνοντας να αντικαταστήσει το πολύτιμο του Stradivarius που έσπασε. Οταν συνειδητοποιεί ότι αυτό είναι αδύνατον, παίρνει την απόφαση να πεθάνει, ξαπλώνει στο κρεβάτι του και απαρνιέται τη ζωή του. Εκεί τον επισκέπτονται αναμνήσεις από το παρελθόν, κι εμείς μαθαίνουμε σταδιακά τι συμβόλιζε αυτό το βιολί και αν η αγάπη αντικαθίσταται τελικά ποτέ…
Ζούσε τη Ζωή της (1962) – Ζαν-Λικ Γκοντάρ
Αφόρητα όμορφο, σπαρακτικά μελαγχολικό, διαχρονικά μοντέρνο, το μανιφέστο του Ζαν-Λικ Γκοντάρ που αποθέωσε οριστικά και αμετάκλητα την Ανα Καρίνα, παραμένει 60 χρόνια μετά μια επαναστατική πράξη σινεμά για τη «ζωή που είναι ζωή». Στην πραγματικότητα και παρά την ακρίβεια του υπότιτλου της τρίτης ταινίας του Ζαν-Λικ Γκοντάρ που ξεκαθαρίζει πως ό,τι ακολουθεί είναι «μια ταινία σε 12 πίνακες» (εννοώντας προφανώς τα κεφάλαια που στη συνέχεια θα χωρίσουν σε μικρότερες ενότητες την αφήγηση της ταινίας), το «Ζούσε τη Ζωή της» αποτελείται από πολλά περισσότερα, άπειρα μικρά, μεγάλα, μεγαλύτερα, αόρατα, επιβλητικά, κομμάτια που συναρμολογούνται και αποσυναρμολογούνται σχεδόν λες την ίδια στιγμή που γυρίζεται η ταινία και με μια μοναδική στην ιστορία του σινεμά διαστολή του χρόνου, σαν αυτό το παιχνίδι με τα μέρη του όλου να συμβαίνει αέναα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ατομικά και συλλογικά σε κάθε ένα και όλους μαζί τους θεατές της.
Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (1969) – Τζον Σλέσιντζερ
Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Λίο Χίρλιχαϊ με τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Τζον Βόιτ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ένας άβγαλτος Τεξανός, ο Τζο Μπακ (Τζον Βόιτ), παραιτείται από τη δουλειά του ως λαντζέρης και παίρνει το λεωφορείο για τη Νέα Υόρκη, την οποία επισκέπτεται για πρώτη φορά. Τα σχέδιά του είναι να εκμεταλλευτεί την εξωτερική του εμφάνιση, προκειμένου να γίνει συνοδός ευπόρων κυριών…
Πώς να Κλέψετε Ενα Εκατομμύριο Δολλάρια (1969) – Γουίλιαμ Γουάιλερ
Ρομαντική κομεντί στο Παρίσι, εμβληματικά γοητευτικοί πρωταγωνιστές και μια όλο χάρη ελαφρότητα. Μια από τις πιο κομψές, χαριτωμένες και στιλάτες ταινίες που μπορεί κανείς να δει για να πιστέψει ότι όλα θα πάνε καλά… Η Νικόλ είναι μια μεγαλοαστή Παριζιάνα, κόρη ενός από τους σημαντικότερους συλλέκτες έργων τέχνης, ο οποίος, απλώς, φτιάχνει τα έργα… μόνος του! Οταν η Αφροδίτη του Τσελίνι, την οποία έχουν πλάσει τα χέρια του επίσης πλαστογράφου παπού, πρόκειται να εκτεθεί σ’ένα μεγάλο μουσείο, προκειμένου ν’αποφύγει τους ελέγχους αυθεντικότητας και την ντροπή της οικογένειας, η Νικόλ προσλαμβάνει τον Σάιμον, λωποδύτη της καλής κοινωνίας, να κλέψει την Αφροδίτη από τον χώρο όπου εκτίθεται.
Απάντηση