Η Σελίν Σονγκ επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με το Materialists, μια ρομαντική ιστορία που αποδομεί με ευφυΐα και ειρωνεία την εξίσωση «έρωτας ή χρήμα». Μετά την επιτυχία του συναισθηματικά φορτισμένου Past Lives, η Κορεατοκαναδή δημιουργός αλλάζει ύφος, αλλά όχι στόχευση: το βλέμμα της παραμένει στραμμένο στις σύγχρονες σχέσεις — αυτή τη φορά με έναν σαρκαστικό τόνο και φόντο τη Νέα Υόρκη.
Η Λούσι (Ντακότα Τζόνσον) είναι μια επιτυχημένη matchmaker. Η δουλειά της είναι να βρίσκει το τέλειο ταίρι με βάση μετρήσιμα στοιχεία: εξωτερική εμφάνιση, εισόδημα, μορφωτικό επίπεδο, φιλοδοξίες. Όταν όμως μπει στη ζωή της ο Χάρι (Πέντρο Πασκάλ), ένας πάμπλουτος άνδρας που ενσαρκώνει κάθε κοινωνικά επιθυμητό χαρακτηριστικό, και την ίδια στιγμή επανεμφανιστεί ο πρώην της (Κρις Έβανς), ένας παθιασμένος αλλά άφραγκος ηθοποιός, η Λούσι θα αναγκαστεί να κάνει την πιο δύσκολη «αντιστοίχιση»: αυτήν με τον ίδιο της τον εαυτό.
Το Materialists δεν είναι απλώς ένα love triangle. Είναι μια βαθιά κωμωδία χαρακτήρων που καταγράφει με ακρίβεια τον τρόπο που η κοινωνία — και η ίδια η αγορά των σχέσεων — έχει μετατρέψει την αγάπη σε επένδυση και τις ανθρώπινες σχέσεις σε συναλλαγή. Από την πρώτη σκηνή μέχρι το φινάλε, η Σονγκ θέτει διαρκώς το ερώτημα: μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς να υπολογίζουμε;
Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών είναι κομβικές. Η Ντακότα Τζόνσον, σε μία από τις πιο ώριμες ερμηνείες της, παίζει με λεπτότητα μια γυναίκα που τα έχει όλα… εκτός από απαντήσεις. Ο Πασκάλ ισορροπεί με χάρη ανάμεσα στη γοητεία και την απόσταση που δημιουργεί η οικονομική υπεροχή. Ο Κρις Έβανς, ίσως σε μία από τις πιο ευάλωτες στιγμές της καριέρας του, φέρνει έναν παρορμητικό ρομαντισμό που λειτουργεί ως συναισθηματικό αντίβαρο.
Η Variety εξυμνεί την ταινία για την ευφυΐα και το timing της: «Μια ιστορία για το πώς η αγάπη γίνεται υπολογισμός — και γιατί μας πονάει ακόμα». Το Materialists, σύμφωνα με τον κριτικό Όουεν Γκλάιμπερμαν, είναι «μια ρομαντική κομεντί που δεν φοβάται να δείξει τη σκληρότητα των επιλογών μας». Αντίστοιχα, το Time γράφει πως «είναι μια ταινία που θυμίζει ότι το συναίσθημα δεν είναι ποτέ οικονομικά ουδέτερο».
Αισθητικά, η ταινία διατηρεί μια κομψότητα που μοιάζει να συνομιλεί με το νεοϋορκέζικο σινεμά του Γούντι Άλεν, με φωτεινές αποχρώσεις, ζεστά διαμερίσματα και έξυπνους διαλόγους γύρω από τραπέζια εστιατορίων. Το σάουντρακ του Ντάνιελ Πέμπερτον δένει ατμοσφαιρικά με το ύφος της ταινίας, τονίζοντας άλλοτε το χιούμορ και άλλοτε τη μελαγχολία των χαρακτήρων.
Πέρα από την αφηγηματική της αξία, η ταινία ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το τι σημαίνει σήμερα μια «σωστή» σχέση. Το χρήμα, η σταθερότητα, η κοινωνική αποδοχή, το πάθος και η ειλικρίνεια μοιάζουν να μπαίνουν στην ίδια εξίσωση, αλλά χωρίς σαφή αποτελέσματα. Και ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Materialists: δεν απαντά, αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι με έναν τρόπο επίκαιρο, ώριμο και απολαυστικά ανθρώπινο.
Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες στις 7 Αυγούστου με τον τίτλο «Ταιριάζουμε;». Και ναι, αξίζει να τη δείτε — ειδικά αν νομίζετε πως έχετε ξεκαθαρίσει τι ψάχνετε στις σχέσεις.
Απάντηση