Είναι απίστευτο πόση διαφορά μπορεί να κάνει ένα πραγματικό τοπίο. Αν κάτι έχει χαρακτηρίσει τις live-action επανεκτελέσεις των κλασικών animated ταινιών την τελευταία δεκαετία, είναι η αίσθηση του ανέμπνευστου και του περιττού. Παρά τα τεράστια εμπορικά τους κέρδη –που για το Χόλιγουντ αρκούν ως λόγος ύπαρξης–, οι περισσότερες μοιάζουν καλλιτεχνικά άδειες και τεχνολογικά επιδείξεις χωρίς ψυχή, χωρίς καμία από τη μαγεία των πρωτοτύπων τους. Η νέα εκδοχή του How to Train Your Dragon όμως αποτελεί την εξαίρεση.
Η live-action μεταφορά του λατρεμένου animation του 2010 αποδεικνύει πως με ηθοποιούς και πραγματικά τοπία μπορείς να αφηγηθείς εκ νέου μια γνωστή ιστορία με ουσιαστικό λόγο. Καθώς η κάμερα γλιστρά πάνω από τις χερσονήσους, τα δάση και τους γκρεμούς της Βόρειας Ιρλανδίας –που μεταμορφώνονται στο φανταστικό νησί Μπερκ–, ξαναβρίσκουμε την αξία του «πραγματικού», ακόμη και μέσα σε ένα παιδικό παραμύθι γεμάτο CGI και μαγικούς δράκους.
Ίσως βοηθά και το γεγονός πως το πρωτότυπο δεν είχε την παλιά, χειροποίητη γοητεία του παραδοσιακού animation αλλά ήταν εξ αρχής ψηφιακό. Άρα, λιγότερα χάνονται στη μετάβαση. Ωστόσο, το φιλμ του 2010 των Ντιν Ντε Μπλουά και Κρις Σάντερς είχε πετύχει έναν σπάνιο συνδυασμό καρδιάς και ρυθμού, χαρίζοντας στους χαρακτήρες του συναισθηματικό και σωματικό βάρος που έκανε τους κινδύνους τους να μοιάζουν αληθινοί. Και επειδή νοιαζόμασταν για την τύχη τους, μπορούσαμε να φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση τους – ένας από τους λόγους που το φιλμ αγκαλιάστηκε από μικρούς και μεγάλους.
Η νέα εκδοχή, και πάλι σε σκηνοθεσία του Ντε Μπλουά, ακολουθεί με ευλάβεια τη φόρμουλα της πρώτης. Σε σημεία, μοιάζει σχεδόν με καρέ-καρέ αναπαραγωγή, ακόμη και στους διαλόγους. Ο νεαρός Ψάρης (Μέισον Θέιμς) δεν είναι τόσο αδύναμος όσο το animated alter ego του, αλλά διατηρεί τη ντροπαλή αμηχανία που τον κάνει απόλυτα ακατάλληλο για τον ρόλο του γενναίου πολεμιστή που ο πατέρας του, ο αρχηγός Στόικ (τον υποδύεται ο Τζέραρντ Μπάτλερ, που είχε χαρίσει και τη φωνή του στην πρώτη ταινία), περιμένει. Ο Ψάρης αιχμαλωτίζει έναν Νάιτ Φιούρι, τον πιο επικίνδυνο και σπάνιο δράκο, αλλά δεν αντέχει να τον σκοτώσει. Αντί γι’ αυτό, τον ονομάζει Φαφούτη, τον εξημερώνει και χτίζει μαζί του μια σχέση που ανατρέπει αιώνες εχθρότητας μεταξύ ανθρώπων και δράκων.
Είναι η ίδια ιστορία, οι ίδιοι χαρακτήρες, ακόμα και η ίδια –σχεδόν– μουσική. Ο Τζον Πάουελ επιστρέφει για να ξαναδώσει πνοή στο ήδη εμβληματικό score του. Όμως το αποτέλεσμα δεν μοιάζει με αναμάσημα. Το αντίθετο: μοιάζει σαν η ιστορία να ωρίμασε. Τώρα μπορούμε πραγματικά να νιώσουμε το δέος της πτήσης πάνω από αυτά τα φυσικά τοπία, και αυτό το δέος γίνεται μέρος της πλοκής. Το αρχικό How to Train Your Dragon έμοιαζε να ζηλεύει τη live-action εμπειρία: βγήκε λίγους μήνες μετά το Avatar του Τζέιμς Κάμερον και συμμεριζόταν την ίδια επιθυμία διαφυγής σε έναν μαγικό κόσμο γεμάτο μυθικά πλάσματα. Μάλιστα, και τα δύο φιλμ είχαν παραχθεί παράλληλα –και ανεξάρτητα– μεταξύ τους, και χτυπούσαν τις ίδιες συγκινητικές χορδές.
Ο Ντε Μπλουά εδώ χτίζει έναν κόσμο με απτό βάρος και υφή: χωριά, αίθουσες, χοντροκομμένα εργαλεία, τεράστια όπλα. Ο Μπάτλερ κινηματογραφείται με τρόπο που τονίζει τον μύθο πίσω από τη σωματικότητά του – μοιάζει ο ίδιος με θηρίο. Κι όμως, κουβαλά μια πατρική ευαισθησία που δίνει ισορροπία στην αυστηρότητά του. Πρώτη φορά, άλλωστε, μπορεί να ενσαρκώσει πλήρως τον χαρακτήρα που ως τώρα μόνο ντούμπλαρε, και δείχνει να το απολαμβάνει.
Οι δράκοι του CGI δένουν οργανικά με τον κόσμο γύρω τους – λίγο πιο λιτοί και λιγότερο «φαντασμαγορικοί» από πριν, αλλά έτσι πρέπει, για να ταιριάζουν με τον ρεαλισμό της εικόνας. Ο Φαφούτης παραμένει ο ίδιος: με τα μεγάλα του μάτια και τη γλυκιά του μουσούδα θυμίζει εκείνο το ζώο που όλοι αγαπήσαμε. Και ακριβώς αυτή του η χαριτωμενιά είναι που διατηρεί την τρυφερότητα της ιστορίας και μας υπενθυμίζει πως πρόκειται, τελικά, για ένα παραμύθι που απλώς μεγάλωσε λίγο μαζί μας.
Αυτή η ισορροπία –μεταξύ νοσταλγίας και ανανέωσης– δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Αλλά εδώ επιτυγχάνεται εντυπωσιακά. Το How to Train Your Dragon σε live-action μορφή δεν είναι απλώς μια πιστή μεταφορά. Είναι ένα ζωντανό, αυτόνομο φιλμ που αποδεικνύει πως κάποια παραμύθια αξίζουν μια δεύτερη ζωή – και όταν την πάρουν σωστά, μπορούν ακόμη να μας κάνουν να πετάμε.
Απάντηση