Στην καρδιά του 28 Χρόνια Μετά, ο Ντάνι Μπόιλ στήνει ένα ανατριχιαστικό μνημείο: έναν λεπτό πύργο από γυαλισμένα ανθρώπινα κρανία, ανάμεσα σε δέντρα στολισμένα με οστά. Είναι το έργο του γιατρού Ίαν Κέλσον (Ρέιφ Φάινς), ενός ημίτρελου αλλά γοητευτικά ιδιοφυούς ερημίτη, που στέκεται μόνος του απέναντι στις ορδές των μολυσμένων με μια μίξη όπλων, στρατηγικής και ιατρικής τεχνογνωσίας. «Κάθε κρανίο είναι ένα σύνολο σκέψεων», λέει. «Αυτές οι κόγχες είδαν. Αυτές οι σιαγόνες κατάπιαν». Μπορεί να τον περνάνε για τρελό, αλλά ίσως πρέπει να χάσεις το μυαλό σου για να κρατήσεις την ανθρωπιά σου σ’ έναν τέτοιο κόσμο.
Ο κόσμος του Μπόιλ, βέβαια, δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά για φαν του zombie horror. Από το πρωτοποριακό 28 Days Later (2002), που ξεκίνησε ως εναλλακτική αφήγηση τρόμου εν μέσω της μετα-9/11 εποχής, μέχρι το πιο «στρατιωτικοποιημένο» 28 Weeks Later (2007), το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου Άλεξ Γκάρλαντ ήταν πάντα στραμμένο στην ανθρώπινη φύση υπό πίεση — όχι στα τέρατα που δαγκώνουν πρόσωπα.
Το νέο κεφάλαιο φέρνει ξανά τον ιό οργής αποκλεισμένο στη Βρετανία – ένα είδος «ακούσιου Brexit». Η αφήγηση ξεκινά σε ένα απομονωμένο νησί, συνδεδεμένο με την ηπειρωτική χώρα μόνο από έναν δρόμο που ξεπροβάλλει στην άμπωτη. Εκεί, οι κάτοικοι ζουν σαν σε αρχετυπική κοινωνία, τραγουδώντας Τom Jones, κατασκευάζοντας όπλα και κυνηγώντας… ζόμπι. Σε μία από τις πιο σουρεαλιστικές και ταυτόχρονα τρυφερές σκηνές, ο 12χρονος Σπάικ πηγαίνει με τον πατέρα του (Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον) στο πρώτο του «σαφάρι», κυνηγώντας παρακμιακά, σχεδόν θλιβερά μολυσμένα, που θυμίζουν γλοιώδεις σκουλήκια. Δεν είναι όλα όμως τόσο απλά. Οι «άλφα» μολυσμένοι είναι έξυπνοι, άγριοι και επικίνδυνοι, θυμίζοντας ότι ο τρόμος εδώ δεν περιορίζεται στο αίμα και τα έντερα.
Ο Μπόιλ παίζει με τα είδη, τις αναφορές και τα σύμβολα — από πίνακες με ηρωικές μάχες μέχρι σκηνές από το Henry V του Λόρενς Ολίβιε. Η ίδια η ταινία μοιάζει με αλληγορία του σήμερα: μια κοινωνία που επιβιώνει στο περιθώριο, ένας κόσμος χτισμένος πάνω σε μνήματα, μια ανθρώπινη ιστορία που ξεθωριάζει κάτω από το βάρος της απώλειας. Οι κρανιακές «εγκαταστάσεις» του Κέλσον δεν είναι απλώς μακάβριες — είναι υπενθυμίσεις ότι πίσω από κάθε «τέρατα» υπήρχαν κάποτε άνθρωποι. Μήπως μας το φωνάζει αυτό σε μια εποχή όπου ο θάνατος είναι θέαμα στο feed μας;
Ωστόσο, παρά τις φωτεινές του στιγμές και τις δυνατές ερμηνείες (με τον Φάινς να ξεχωρίζει), το 28 Χρόνια Μετά είναι άνισο. Δίνει την αίσθηση ότι είναι περισσότερο συλλογή από ιδέες και σκέψεις παρά ένα συνεκτικό αφήγημα. Με το τέλος να προμηνύει συνέχεια (και άλλες δύο ταινίες), αφήνει πολλά κενά και έναν θεατή διχασμένο ανάμεσα στη σαστιμάρα και τη συγκίνηση.
Μπορεί να μην είναι το θρίλερ που κάποιοι περίμεναν — ούτε το sequel που κλείνει κύκλους. Αλλά είναι μια ιδιόρρυθμη, ενοχλητική κραυγή μέσα στο χάος. Ένα αλλόκοτο κολάζ συναισθημάτων και εικόνων, όπως ο ίδιος ο κόσμος μας. Δεν πείθει πάντα, αλλά δύσκολα ξεχνιέται.
Απάντηση