Τι κοινό έχουν ένας πρίγκιπας που πεθαίνει με τα μάτια του ανοιχτά στο Game of Thrones, ένας πληρωμένος κυνηγός που δεν βγάζει ποτέ το κράνος του στο The Mandalorian και ένας καθηγητής με πληγωμένη καρδιά που μεταφέρει την τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας στο The Last of Us; Η απάντηση είναι ο Πέδρο Πασκάλ. Και όχι μόνο ως ηθοποιός – αλλά ως άνθρωπος.
Στη μεγάλη συνέντευξή του στο Vanity Fair, ο Πασκάλ δεν μιλά μόνο για ρόλους. Μιλά για πληγές. Για την ηλικία που βαραίνει. Για τους bullies που τον σιχαίνουν. Και για τις αποστολές εκείνες που ξεκινούν μέσα σου, όταν παίζεις κάποιον που πρέπει να προστατέψει κάτι – ή κάποιον – πολύτιμο.
Αναπόφευκτο κομμάτι της σύγχρονης ποπ περσόνας του, ο Πέδρο Πασκάλ δεν απέφυγε τη συζήτηση γύρω από το περίφημο προσωνύμιο daddy, που του αποδίδουν οι θαυμαστές του στο διαδίκτυο. «Δεν είμαι σίγουρος ότι το καταλαβαίνω ή ότι μου ανήκει», λέει με ένα μείγμα αμηχανίας και χιούμορ, αναγνωρίζοντας ωστόσο πως το συγκεκριμένο meme αντανακλά κάτι πέρα από τη σεξουαλικοποιημένη ανάγνωση του όρου. Στο πρόσωπό του, η έννοια του daddy μετατοπίζεται: γίνεται σύμβολο προστασίας, φροντίδας, συναισθηματικής αντοχής. Είτε κρατάει το μωρό Γκρόγκου είτε την Έλλη στα χαλάσματα ενός μετα-αποκαλυπτικού κόσμου, ο Πασκάλ ενσαρκώνει μια πιο τρυφερή, φθαρμένη αλλά γενναία εκδοχή της πατρικής φιγούρας. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μιμίδια και υποψήφιες ερμηνείες, ο ίδιος δείχνει να συμφιλιώνεται με τον ρόλο – ακόμα κι αν δεν τον διάλεξε ο ίδιος.
Πέδρο Πασκάλ: Από τον Όμπερυν στο Ριντ Ρίτσαρντς, ένας ήρωας χωρίς μανδύα
Η ιστορία του ξεκινά κάπως άβολα. Ένα παιδί μεταναστών από τη Χιλή, με αγάπη για το θέατρο και μόνιμη ανασφάλεια για την εμφάνισή του. Ο ίδιος θυμάται ακόμα τη μέρα που έκανε δοκιμαστικό για το Game of Thrones στέλνοντας μια αυτοσχέδια κασέτα από το iPhone του. Όταν του είπαν ότι πήρε τον ρόλο του Όμπερυν Μάρτελ, χρειάστηκε… να το ξανακούσει για να το πιστέψει.
«Δεν ήμουν κανένας. Ήμουν θεατρικός ηθοποιός, στα 38 μου. Μια απόφαση τους, μου άλλαξε τη ζωή», λέει.
Κι από τότε, τίποτα δεν ήταν το ίδιο.
Ακολούθησαν οι επιτυχίες: το Narcos τον καθιέρωσε, το The Mandalorian τον εκτόξευσε, και το The Last of Us τον μεταμόρφωσε σε σύγχρονο πατέρα-σύμβολο, πιο ευάλωτο και ανθρώπινο από οποιονδήποτε άλλο «ήρωα» της μικρής οθόνης.
Τώρα, ετοιμάζεται να υποδυθεί τον Ριντ Ρίτσαρντς των Fantastic Four, στην πρώτη του εμφάνιση στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Έναν ρόλο επιστήμονα-ηγέτη-πατέρα που μοιάζει βγαλμένος από τη δική του εσωτερική συνθήκη.
«Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αληθινά γέρος»
Παρά τη δόξα, ο Πασκάλ δεν κρύβει ότι κουβαλά σωματική κόπωση και συναισθηματική φθορά. Στο πλατό της ρομαντικής κομεντί Materialists στη Νέα Υόρκη, παραλίγο να καταρρεύσει σωματικά: «Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τόσο γέρος. Ήμουν τραυματισμένος, με νάρθηκα. Δεν μπορούσα να σταθώ καλά. Και έπαιζα κάποιον που υποτίθεται πως ήταν ο πιο περιζήτητος άντρας του Μανχάταν…».
Ο αυτοσαρκασμός του είναι συνεχής. Ξαναβλέπει αποσπάσματα από τη διαδρομή του και χαμογελά: από τον ξυλοδαρμένο ρόλο του στην Buffy, μέχρι τις πιο ένδοξες μέρες του σε Star Wars και HBO. Δεν έχει ξεχάσει, όμως, ποιος είναι. Ούτε τι σημαίνει να σε απορρίπτουν, να σε κοροϊδεύουν ή να σε υποτιμούν.
Πέδρο Πασκάλ: «Οι νταήδες με κάνουν να αηδιάζω»
Στην πιο πολιτική του δήλωση, ο Πασκάλ παίρνει ξεκάθαρη θέση υπέρ της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και κατά κάθε μορφής τρανσφοβίας, δηλώνοντας ότι οι απόψεις της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ τον εξοργίζουν. «Bullies make me f\cking sick», λέει στο Vanity Fair.
Και δεν το λέει επιπόλαια. Ανατρέχει στη δική του εφηβεία. Στην αίσθηση ότι πάντα τον φώναζαν στο γραφείο του διευθυντή, ακόμα κι όταν δεν είχε φταίξει. «Έχω φίλους, οικογένεια, ανθρώπους που αγαπώ και που υποφέρουν από την καταπίεση. Και δεν μπορώ να το βλέπω αυτό σιωπηλά».
Ανάμεσα στο φως των φλας και τη μοναξιά του δωματίου
Ο Πασκάλ κρατά την προσωπική του ζωή στο σκοτάδι – όχι από σνομπισμό, αλλά από ανάγκη. «Οι σχέσεις είναι δύσκολες έτσι κι αλλιώς. Φαντάσου να τις παρακολουθεί όλος ο κόσμος…», λέει. Δεν έχει παιδιά, δεν το έχει επιδιώξει, αλλά σκέφτεται συχνά πώς θα ήταν να πάει ένα παιδί σινεμά, όπως τον πήγαιναν οι δικοί του όταν ήταν μικρός.
Αναγνωρίζει την ανάγκη για επαφή, αλλά δεν προσποιείται ότι την έχει βρει. Αντιθέτως, η μοναξιά του είναι σχεδόν ορατή ανάμεσα στις γραμμές της συνέντευξης.
Ένας ηθοποιός για την εποχή του
Ο Πέδρο Πασκάλ είναι κάτι σπάνιο στο Χόλιγουντ. Ένας σταρ που δεν φοβάται να φανεί αδύναμος. Ένας πρωταγωνιστής που κουβαλά χαρακτήρες που υποφέρουν, με τρυφερότητα και ήθος. Δεν μετατρέπει τον εαυτό του σε μύθο. Αντίθετα, σου ψιθυρίζει ότι οι ήρωες δεν είναι άφθαρτοι. Είναι γεμάτοι σημάδια, όπως κι εμείς.
Κι ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε.
Απάντηση