Ο Ίντρις Έλμπα είναι σήμερα ένα από τα πιο γνωστά και πολυσχιδή πρόσωπα της διεθνούς showbiz: πρωταγωνιστής σε μερικά από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά franchise, DJ σε φεστιβάλ όπως το Glastonbury και το Coachella, και σύμβολο μιας πορείας που αποδεικνύει ότι το ταλέντο, η επιμονή και η σκληρή δουλειά μπορούν να αλλάξουν μια ζωή. Ωστόσο, ο ίδιος ο 52χρονος σταρ δεν θεωρεί την τωρινή του ζωή ως «δουλειά» – τουλάχιστον όχι σε σύγκριση με τα χρόνια πριν τη φήμη.
Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στο podcast «Good Hang with Amy Poehler», ο Έλμπα δήλωσε: «Το θεωρώ προνόμιο αυτό που κάνω. Δεν είναι δουλειά. Όταν δουλεύεις σε νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο, αυτό είναι δουλειά».
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Χάκνι, ένα υποβαθμισμένο προάστιο του ανατολικού Λονδίνου, ο Έλμπα μεγάλωσε σε εργατική οικογένεια. «Και οι δύο γονείς μου ήταν στην εργατική τάξη, δεν είχαμε τίποτα», θυμάται χαρακτηριστικά. Για τον ίδιο, η φτώχεια δεν ήταν μια παροδική δυσκολία αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα που τον ακολούθησε για χρόνια, πολύ πριν γνωρίσει τη δόξα.
Ένα από τα πιο σκληρά κεφάλαια εκείνης της περιόδου ήταν η δουλειά του στο εργοστάσιο της Ford στο Dagenham του ανατολικού Λονδίνου, όπου εργαζόταν δύο ολόκληρα χρόνια σε νυχτερινές βάρδιες κάνοντας ακριβώς τις ίδιες κινήσεις, ξανά και ξανά. «Τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό. Είναι πραγματικά ζοφερό», είπε στην Έιμι Πόλερ. «Γι’ αυτό τώρα, όταν δουλεύω σε ένα σετ, όταν έχω την ευκαιρία να συνεργαστώ με ανθρώπους όπως εσύ, δεν το βλέπω ως δουλειά. Οι άλλοι λένε “δουλεύεις σκληρά”, αλλά δεν είναι τόσο σκληρό αυτό που κάνω τώρα».
Ίντρις Έλμπα: Από την πόρτα στο… εμπόριο κάνναβης
Η πορεία του Έλμπα προς το Χόλιγουντ κάθε άλλο παρά εύκολη υπήρξε. Όταν μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει το όνειρό του, εργάστηκε ως πορτιέρης σε comedy club της Νέας Υόρκης, έκανε τον DJ σε διάφορα events με το ψευδώνυμο «DJ Driis» και παραδέχτηκε ότι, στην απελπισία του, πούλησε ακόμη και κάνναβη- μεταξύ άλλων και στον κωμικό Ντέιβ Σαπέλ. Σε παλαιότερη συνέντευξή του στο SiriusXM, είχε πει ότι η περίοδος εκείνη ήταν ένα μείγμα επιβίωσης και δημιουργικότητας, με κάθε δουλειά να του χρησιμεύει ως εργαλείο για να παραμείνει «μέσα στο παιχνίδι».
Η χειρότερη δουλειά του όμως, όπως αποκάλυψε πρόσφατα σε επεισόδιο της σειράς «GOAT Talk» της Complex Media, ήταν η συσκευασία sex toys σε αποθήκη ηλεκτρονικών παραγγελιών. Την περιέγραψε ως «τραυματική εμπειρία».
Το σημείο καμπής
Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα για τον Ίντρις Έλμπα ήρθε το 2001, όταν συμμετείχε σε μια off-Broadway παράσταση του Σαίξπηρ, το «Troilus and Cressida». Όπως αφηγήθηκε ο ίδιος σε συνέντευξη του 2018 στην εκπομπή «Unfiltered with Oli Dugmore», ένας καλλιτεχνικός διευθυντής εντόπισε το ταλέντο του και τον πρότεινε για audition. Οι συστάσεις αυτές οδήγησαν στην επιλογή του για τον ρόλο του Ράσελ «Stringer» Μπελ στην εμβληματική σειρά του HBO «The Wire».
«Τότε ήταν απλώς ένας μικρός ρόλος σε μια τηλεοπτική σειρά», θυμάται ο Έλμπα. «Ήταν όμως μια τεράστια ευκαιρία για μένα, πρώτον να ξεφύγω από τη φτώχεια και δεύτερον να με δει ο κόσμος»
Η ερμηνεία του ως Stringer Bell έγινε εμβληματική και άνοιξε τον δρόμο για σημαντικές συνεργασίες. Ο Έλμπα ενσάρκωσε τον Heimdall στις ταινίες του Marvel Cinematic Universe («Thor», «Avengers»), ενώ πρωταγωνίστησε και ως John Luther στη βραβευμένη σειρά του BBC, «Luther».
Ίντρις Έλμπα: «Αυτό που κάνω είναι προνόμιο»
Παρά την επιτυχία που ακολούθησε, ο Ίντρις Έλμπα παραμένει προσγειωμένος. Εργάζεται σταθερά τόσο στο σινεμά όσο και στη μουσική, επιλέγοντας ρόλους που συχνά συνδυάζουν κοινωνικό βάθος με mainstream απήχηση. Ωστόσο, εξακολουθεί να βλέπει τη δουλειά του όχι ως βάρος αλλά ως προνόμιο.
«Αυτό που κάνω τώρα είναι δώρο. Είναι προνόμιο να βρίσκομαι εδώ, να δουλεύω με δημιουργικούς ανθρώπους, να αφηγούμαι ιστορίες. Δεν είναι δύσκολο. Δύσκολο ήταν να μετράω τα ρολόγια στην γραμμή παραγωγής στις 3 το πρωί», λέει χαρακτηριστικά.
Η ιστορία του Έλμπα είναι υπενθύμιση ότι πίσω από τη λάμψη της επιτυχίας κρύβεται συχνά μια πορεία γεμάτη κόπο, αμφιβολίες και δουλειές που λίγοι θα άντεχαν. Και όπως λέει ο ίδιος, τίποτα δεν συγκρίνεται με τη ζωή πριν την επιτυχία, όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή του δίνει το μέτρο να εκτιμά ό,τι έχει σήμερα.
Απάντηση